Ο Αλί Ακμπάρ Βελαγιατί, Σύμβουλος του Ανώτατου Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης για τις διεθνείς υποθέσεις, αναφερόμενος στη δημο, σίευση ειδήσεων σχετικά με την απόφαση της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν να φιλοξενήσει μια συνάντηση Εβραίων ραβίνων, θεώρησε αυτή την ενέργεια «αντιισλαμική» και τόνισε ότι ελπίζω ότι η ουσία αυτής της είδησης δεν είναι αληθινή.
Πρόσφατα, ορισμένα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν τη διεξαγωγή συνάντησης Εβραίων ραβίνων από όλο τον κόσμο στα μέσα Νοεμβρίου και ανακοίνωσαν ότι αυτή η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά στο Μπακού και με την παρουσία 500 Εβραίων ραβίνων.
Ενόψει αυτού του θέματος, ο Βελαγιατί αναφέρθηκε στο θέμα σε αποκλειστικό σημείωμα προς το πρακτορείο ειδήσεων Fars και επέκρινε αυτήν την ενέργεια της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.
Το κείμενο του σημειώματος του Βελαγιατί συνεχίζει:
Η είδηση για τη διεξαγωγή συνάντησης σιωνιστών ραβίνων σε μια σιιτική μουσουλμανική χώρα είναι πολύ εκπληκτική και λυπηρή και ελπίζω ότι αυτή η είδηση δεν είναι αληθινή. Αυτή είναι η πρώτη φορά που αυτή η παραβίαση των όρων πραγματοποιείται από την κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν και αποτελεί αντιισλαμική πράξη και αντιβαίνει στην αξιοπρέπεια των Σιιτών στον κόσμο.
Σίγουρα, ο λαός του Αζερμπαϊτζάν, που είναι Μουσουλμάνοι για σχεδόν 1200 χρόνια και έχουν κάνει μεγάλες θυσίες για τον σκοπό του Ισλάμ, θα είναι δυσαρεστημένος. Φαίνεται ότι ο στόχος αυτής της συνόδου κορυφής είναι η επέκταση της Αβρααμικής Διαθήκης και η συμπερίληψη του Αζερμπαϊτζάν, καθώς και άλλων μουσουλμανικών χωρών στην Κεντρική Ασία.
Αλλά το σημαντικό σημείο είναι ότι οι άνθρωποι αυτής της περιοχής είναι υποστηρικτές του Ahl al-Bayt (a.s.) και του Ιμάμη Αλί (a.s.) για αιώνες. Για παράδειγμα, ο μεγάλος σοφός και ποιητής Νιζάμ Γκαντζάβι, ο οποίος ήταν από τη Γκαντζά και έζησε τον έκτο αιώνα, έγραψε:
Από την οπτική γωνία της γνώσης των Κούρδων,
γνωρίζω τον Προφήτη, και ο Αλί και η οικογένεια του Αλί
είναι ο Θεός, του οποίου η σκέψη
έχει ξεπεράσει τα πιθανά όρια του Προφήτη,
ο οποίος ήταν στις σχολές έρευνας
για το βιβλίο της τελειότητάς του.
Το αμφιλεγόμενο σημείο του Αλή είναι ότι λιώνει την αστραπή της λεπίδας του ζηλιάρη, που επικρίνει τις διδασκαλίες του Αλή.
Ένα άλλο είναι ότι οι λαοί αυτής της περιοχής, του Αζερμπαϊτζάν και του Καυκάσου υπερασπίστηκαν το Ισλάμ ενάντια στο Βυζάντιο και τους Τσαρικούς Ρώσους για πολλά χρόνια, και κατά την εποχή του Χαλεπίου Αρσλάν Σελτζούκ το έτος 463 AH, νίκησαν το Βυζάντιο στη μάχη του Μαλαζγκέρντ και προσηλύτισαν ολόκληρη τη Μικρά Ασία στο Ισλάμ. Μετά από αυτό, κατά την εποχή του Μαλίκ Σαχ Σελτζούκ, του οποίου η πρωτεύουσα ήταν το Ισφαχάν, πρόσθεσαν το Χαλέπι στο έδαφος του Ιράν.
Κατά την εποχή των Σαφαβιδών, ο λαός του Αζερμπαϊτζάν και του Αράν αντιστάθηκε στην οθωμανική εισβολή και προστάτευσε την περιοχή. Επίσης, κατά την εποχή του Φατχ Αλί Σαχ Κατζάρ, ο Ρώσος Τσάρος Αλέξανδρος Α’ επιτέθηκε σε αυτήν την περιοχή, και από το 1804 έως το 1813, ο λαός του Αζερμπαϊτζάν πολέμησε τους Ρώσους, και σε αυτόν τον πόλεμο, παρά τη θυσία του Αμπάς Μίρζα του Ιράν, ηττήθηκαν, γεγονός που οδήγησε στη Συνθήκη του Γκολεστάν.
Στη συνέχεια, μεταξύ 1813 και 1826, οι άνθρωποι αυτής της περιοχής προσπάθησαν να απευθυνθούν στους μελετητές του Ιράν και της Νατζάφ και να τους ζητήσουν να τους σώσουν από την κυριαρχία των απίστων, και αυτή η προσπάθεια οδήγησε τους μεγάλους μελετητές της Νατζάφ και του Ιράν, με επικεφαλής τον αείμνηστο Κασίφ αλ-Γκάτα, να πάνε στον Φατχ Αλί Σαχ και να του ζητήσουν να απελευθερώσει αυτές τις περιοχές το συντομότερο δυνατό. Περίπου 143 μεγάλες σιιτικές αρχές και μελετητές υπέγραψαν την Τζιχαντιστική Συνθήκη για να ενθαρρύνουν τον λαό να διεξάγει τζιχάντ εναντίον των απίστων της τσαρικής Ρωσίας. Επίσης, το 1826, ο Σαγίντ Μοχάμεντ Ταμπαταμπαΐ Ισφαχάνι, γιος του αείμνηστου Σαχίμπ Ριάζ, ενός από τους μεγάλους Σιίτες λόγιους, και ο Μολάς Αχμάντ Ναραγί, συγγραφέας του Μεράτζ αλ-Σάαντα, και ο Μουλάς Μεχντί Ναρακί, και πολλοί άλλοι λόγιοι, πήραν όπλα μπροστά στον λαό και πήγαν στον Καύκασο για να πολεμήσουν τους Ρώσους και κινητοποίησαν τον λαό, ο οποίος εντάχθηκε στη στρατιωτική δύναμη υπό τη διοίκηση του Τζιχάντ, και η κυβέρνηση κατάφερε να ανακτήσει την Τιφλίδα υπό την ηγεσία του Αμπάς Μίρζα.
Εκείνη την εποχή, ο Ρώσος στρατηγός ήταν ο Σισιάνοφ, ο οποίος σκοτώθηκε από τον Χουσεΐν Γολλί Χαν, τον ηγεμόνα του Μπακού, και μετά από αυτό, ο Ρώσος Τσάρος έστειλε τον Πασκέβιτς στον πόλεμο. Σε αντάλλαγμα, ο Αμπάς Μίρζα ηττήθηκε λόγω της αποτυχίας του Φατχ Αλί Σαχ να στείλει βοήθεια, και το 1828, υπογράφηκε η Συνθήκη του Τουρκμεντσάι.
Όμως ο λαός του Καυκάσου δεν παρέμεινε σιωπηλός. Μια σπουδαία προσωπικότητα όπως ο Σεΐχης Σαμάλ Νακσεμπαντί του Νταγκεστάν, ένας από τους μεγάλους λόγιους και μυστικιστές εκείνης της εποχής, ξεκίνησε έναν ανταρτοπόλεμο εναντίον των ρωσικών δυνάμεων, και μετά από αυτόν, ο γιος του συνέχισε τον πόλεμο μέχρι το 1892, που σημαίνει ότι αντιστάθηκαν για περίπου 64 χρόνια.
Επομένως, οι μόνοι άνθρωποι στην ιστορία που, αφού αποσχίστηκαν από το Ιράν και καταλήφθηκαν από τους Τσάρους, παρέμειναν αφοσιωμένοι στη θρησκεία του Ισλάμ και προσπάθησαν να επιστρέψουν στο Ιράν και στράφηκαν σε λόγιους για να το κάνουν ήταν ο λαός του Αζερμπαϊτζάν.
Ο αείμνηστος Αγιατολλά Σεγίντ Χοσεΐν Μπαντκομπέ ήταν ένας από τους λόγιους του Μπαντκομπέ στη Νατζάφ, στους μαθητές του οποίου περιλαμβάνονταν σπουδαίοι λόγιοι όπως ο Αλλαμέ.
@Akharin Khabar
—
