Το 41ο τεύχος του Podcast Iran Effects (Irancast)
Η Δρ. Μαρίνα Κανδρούδη στο Ιράν.
[Δημοσιεύτηκε στις 18 Οκτωβρίου 1404 και διατέθηκε στο κοινό σε κοινωνικά δίκτυα με ήχο (SoundCloud, Spotify και YouTube).]
Σε αυτό το τεύχος, έχει συγκεντρωθεί και δημοσιευτεί το δεύτερο μέρος της συζήτησης με τη Δρ. Μαρίνα Κανδρούδη, σχετικά με την ταξιδιωτική της εμπειρία στο Ιράν. Αποσπάσματα από τις προτάσεις της κας Καμορούντι μπορούν να απεικονίσουν την αφήγηση ενός ταξιδιώτη από το Ιράν:
– Η πόλη Γιαζντ, μια πόλη στην καρδιά της ερήμου με εκπληκτική και έξυπνη αρχιτεκτονική. Σπίτια με παράξενους ανεμοφράκτες που αποτελούν φυσικό σύστημα αερισμού.
– Όλα στη Γιαζντ είναι χειροποίητα, από κεραμικά και κεραμικά μέχρι χαλιά και διακοσμητικά… Λέει ότι αυτή η αγάπη για την τέχνη και τη δεξιοτεχνία έχει εξαφανιστεί στην Ευρώπη.
– Επισκέφτηκε το Μεγάλο Παζάρι της Τεχεράνης και το Μουσείο Χαλιών, όπου είδε εξαιρετικά χαλιά με ασημένια και χρυσά νήματα. Αφηγείται επίσης μια αστεία ιστορία για το πώς έριξε το τηλέφωνό της πάνω σε ένα από τα χαλιά του 19ου αιώνα!
– Πηγαίνει στην περιοχή Νταρμπάντ στα βόρεια της Τεχεράνης. Ένα καταπράσινο μέρος με καταρράκτες και εστιατόρια με υπέροχη θέα. Εκθειάζει το ιρανικό φαγητό – ειδικά τα κεμπάπ, τα σιρόπια με ροδόνερο και τα γλυκά με σαφράν.
– Σύμφωνα με την ίδια, οι τιμές είναι πολύ χαμηλές και προσιτές, ακόμη και σε πεντάστερα ξενοδοχεία.
Η Μαρίνα περιγράφει το ταξίδι στο Ιράν ως εύκολο, ασφαλές και οικονομικό και λέει ότι ονειρεύεται να επιστρέψει για να δει την Περσέπολη και το Μαυσωλείο των Ποιητών. Συνοψίζει το Ιράν σε τρεις λέξεις:
Καλοσύνη, ευπρέπεια και ομορφιά.
– Η Τεχεράνη, η πρωτεύουσα του Ιράν, είναι μια μεγάλη και ενεργητική πόλη – αλλά πρέπει να πω, λίγο «χαοτική». Η οδήγησή τους ήταν πραγματικά παράξενη…!
– Αλλά παρά όλη αυτή τη φασαρία, οι κάτοικοί της ήταν πολύ ευγενικοί. Είδα μια σκηνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ: περιμέναμε ένα αυτοκίνητο μπροστά από το Μεγάλο Παζάρι της Τεχεράνης. Ένας ηλικιωμένος οδηγός ταξί πάρκαρε το αυτοκίνητό του, πήρε ένα μπουκάλι κρύο νερό από το πορτμπαγκάζ και ήθελε να πιει. Ένας ηλικιωμένος περαστικός πλησίασε και ζήτησε νερό. Ο οδηγός του έδωσε το ποτήρι του χωρίς δισταγμό. Έπειτα, ένας άλλος νεαρός πλησίασε και μοιράστηκε το ποτό του ηλικιωμένου… Ήταν πολύ συγκινητικό για μένα. Είπα στον εαυτό μου: Αυτό είναι το πνεύμα για το οποίο έγραψε ο Ρουμί στις ιστορίες του. Ανεκπλήρωτη καλοσύνη. Στην Ελλάδα, αν κάποιος ζητήσει νερό από έναν άγνωστο στη μέση του δρόμου, είναι απίθανο να συμπεριφερθεί κάποιος έτσι. Αλλά εκεί, φαίνεται ότι είναι μέρος της ζωής.
Το αρχείο αυτού του podcast είναι διαθέσιμο εδώ στα ελληνικά:
www.irancast.gr
—
