Η πρώτη ημέρα του Αζάρ, που πέφτει στις 22 Νοεμβρίου, έχει χαρακτηριστεί στο εθνικό ημερολόγιο του Ιράν ως Ημέρα Μολύβδου και Ψευδαργύρου, μια υπενθύμιση του πόσο κεντρική έχει γίνει αυτή η βιομηχανία και πόσο στενά συνδέεται με τις οικονομικές φιλοδοξίες της χώρας.
Ο μόλυβδος και ο ψευδάργυρος συγκαταλέγονται στα στρατηγικά μέταλλα του κόσμου. Ο ψευδάργυρος τροφοδοτεί τις κατασκευές, την αυτοκινητοβιομηχανία, τις νέες ενεργειακές τεχνολογίες και τον ιατρικό εξοπλισμό. Ο μόλυβδος παραμένει απαραίτητος για μπαταρίες, καλώδια και ηλεκτρονικά συστήματα.
Η βιομηχανία μολύβδου και ψευδαργύρου του Ιράν έχει γίνει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της χώρας για το πώς μια επιχείρηση πόρων μπορεί να δημιουργήσει αξία όταν η τεχνολογία, η γεωλογία και οι ιδιωτικές επενδύσεις συνδυάζονται.
Το Ιράν διαθέτει τεράστιο ορυκτό πλούτο με αποδεδειγμένα αποθέματα περίπου 29 δισεκατομμυρίων τόνων και πιθανά αποθέματα σχεδόν διπλάσια. Πιο εντυπωσιακή από τον όγκο είναι η ποικιλία, όπου περισσότεροι από 64 τύποι ορυκτών δίνουν στη χώρα μια ποικιλόμορφη βάση που λίγοι ανταγωνιστές στην περιοχή μπορούν να φτάσουν.
Σε αυτό το τοπίο, ο μόλυβδος και ο ψευδάργυρος ξεχωρίζουν. Περίπου το 9-10% των παγκόσμιων αναγνωρισμένων αποθεμάτων αυτών των μετάλλων βρίσκεται στο Ιράν, κατατάσσοντας τη χώρα ακριβώς πίσω από την Κίνα, το Καζακστάν και την Ινδία στον πίνακα κατάταξης της Ασίας σε γεωλογικό πλούτο.
Η λειτουργική ισχύς του κλάδου έχει χτιστεί σε διάστημα έξι δεκαετιών. Η εξόρυξη μολύβδου και ψευδαργύρου ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960, αλλά ο μετασχηματισμός συνέβη καθώς οι εγχώριοι ειδικοί, που εργάζονταν σε μεγάλο βαθμό στον ιδιωτικό τομέα, μετατόπισαν το επιχειρηματικό μοντέλο μακριά από την βασική εξόρυξη μεταλλευμάτων.
Στόχος τους ήταν να μειώσουν την εξάρτηση από τις πωλήσεις ακατέργαστων ορυκτών και να δημιουργήσουν μια αλυσίδα αξίας ικανή να αποκομίσει μεγαλύτερο εισόδημα στην εγχώρια αγορά.
Αυτή η μετατόπιση δεν συνέβη εν μία νυκτί. Τα προηγούμενα χρόνια, οι παραγωγοί δυσκολεύονταν ακόμη και να πουλήσουν συμπύκνωμα με περιεκτικότητα 50% ψευδαργύρου.
Η ανάκαμψη είναι ορατή σήμερα τόσο στην κλίμακα παραγωγής όσο και στην απόδοση των εξαγωγών. Το Ιράν είναι πλέον ο έκτος μεγαλύτερος παραγωγός ψευδαργύρου και ο πέμπτος μεγαλύτερος παραγωγός μολύβδου στην Ασία.
Το πιο σημαντικό για μια οικονομία που διψά για ξένο συνάλλαγμα, περίπου το 80% της παραγωγής του τομέα εξάγεται σε 15 χώρες. Το ετήσιο δυναμικό εξαγωγών εκτιμάται σε περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια, μια δραματική αντιστροφή από τα χρόνια που τα απούλητα αποθέματα αποτελούσαν σημαντική ανησυχία.
Μόνο περίπου το ένα πέμπτο της παραγωγής καταναλώνεται εγχώρια, αντανακλώντας τον ρόλο του τομέα ως πηγής σκληρού νομίσματος.
Το ορυχείο και το συγκρότημα επεξεργασίας Angouran στην επαρχία Zanjan καταδεικνύει πώς έχουν επιτευχθεί αυτά τα κέρδη. Ως μία από τις μεγαλύτερες μονάδες μολύβδου και ψευδαργύρου στη Δυτική Ασία, προμηθεύει περίπου το 30% των εγχώριων πρώτων υλών.
Ένα επιπλέον 10% προέρχεται από άλλες ιρανικές πηγές και το υπόλοιπο εισάγεται για να διασφαλιστεί η σταθερή παραγωγή.
Η προθυμία ανάμειξης εγχώριων και ξένων εισροών δείχνει έναν εμπορικό ρεαλισμό που έχει βοηθήσει στη διατήρηση των χυτηρίων και των μονάδων επεξεργασίας ακόμη και όταν οι τοπικές ποιότητες μεταλλεύματος κυμαίνονται.
Η τεχνολογία υπήρξε ένας άλλος μοχλός απόδοσης. Πριν από λίγο καιρό, το μετάλλευμα με περιεκτικότητα σε μέταλλο 14-15% απορρίπτονταν ως απόβλητα. Τώρα, τα διυλιστήρια εξάγουν μέταλλο από υλικό με περιεκτικότητα μικρότερη από 1%.
Αυτή η βελτίωση στα ποσοστά ανάκτησης σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα στην κεφαλαιακή αποδοτικότητα. Μετατοπίζει επίσης την οικονομία του τομέα. Καθώς περισσότερο μέταλλο ανακτάται από τον ίδιο όγκο πετρωμάτων, οι παραγωγοί μπορούν να αυξήσουν την παραγωγή χωρίς αναλογικά υψηλότερο κόστος εξόρυξης.
Τέτοια κέρδη έχουν σημασία για μια χώρα που στοχεύει να μετατρέψει τον ορυκτό πλούτο σε μια αξιόπιστη βιομηχανική βάση και όχι σε έναν ασταθή κύκλο εμπορευμάτων.
Το αποτύπωμα της απασχόλησης είναι εξίσου αξιοσημείωτο. Περίπου 15.000 άτομα εργάζονται άμεσα στη βιομηχανία μολύβδου και ψευδαργύρου. Οι έμμεσες θέσεις εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των μεταφορών, της μηχανικής, της προμήθειας εξοπλισμού και της εφοδιαστικής, πολλαπλασιάζουν τον αριθμό αρκετές φορές.
Για τις περιοχές γύρω από το Ζαντζάν και άλλους κόμβους εξόρυξης, αυτός ο κλάδος έχει γίνει μια σταθεροποιητική δύναμη, παρέχοντας προβλέψιμους μισθούς σε μέρη όπου η δημιουργία θέσεων εργασίας μπορεί να είναι αργή.
Η δραστηριότητα κατάντη έχει επίσης εμβαθύνει. Προϊόντα όπως ο θειικός ψευδάργυρος για τη γεωργία και το οξείδιο του ψευδαργύρου για τα φαρμακευτικά προϊόντα παρέχονται πλήρως από εγχώριους παραγωγούς.
Αυτές οι βιομηχανίες δεν βασίζονται πλέον σε εισαγόμενα ενδιάμεσα προϊόντα, παρόλο που η εξειδικευμένη φύση αυτών των ενώσεων καθιστά δύσκολη την εξαγωγή τους.
Ωστόσο, η ύπαρξη μιας πλήρους εγχώριας αλυσίδας εφοδιασμού σηματοδοτεί ένα τεχνικό άλμα για το Ιράν, επιτρέποντας στους τοπικούς κατασκευαστές να λειτουργούν με φθηνότερες εισροές και σταθερότερη προσφορά.
Οι περιβαλλοντικές πρακτικές έχουν επίσης αλλάξει. Τα απόβλητα, που κάποτε θεωρούνταν άχρηστα υπολείμματα που περιείχαν νικέλιο, κοβάλτιο και κάδμιο, τώρα υποβάλλονται σε επεξεργασία για την εξαγωγή αυτών των μετάλλων.
Η δυνατότητα μετατροπής των βιομηχανικών αποβλήτων σε εμπορεύσιμο υλικό μειώνει το κόστος διάθεσης και υποστηρίζει την ανάπτυξη μιας πιο πράσινης βιομηχανίας.
Για έναν τομέα που συχνά επικρίνεται παγκοσμίως για το βαρύ περιβαλλοντικό αποτύπωμα, αυτά τα συστήματα ανάκτησης καταδεικνύουν πώς οι μηχανικές λύσεις μπορούν να μετατοπίσουν την ισορροπία προς πιο βιώσιμες λειτουργίες.
Η γεωλογική πραγματικότητα ότι ο μόλυβδος και ο ψευδάργυρος βρίσκονται συνήθως μαζί έχει ενισχύσει την ολοκλήρωση. Περίπου το 70% των κοιτασμάτων περιέχουν και τα δύο.
—
