Ο Πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν εγκαινίασε το Σάββατο ένα από τα πιο φιλόδοξα έργα υποδομής του Ιράν για τη μεταφορά νερού από τη Θάλασσα του Ομάν στο κεντρικό οροπέδιο, που εκτείνεται σε μήκος 800 χιλιομέτρων από το Σιρτζάν έως το Ισπαχάν.
Το έργο καταδεικνύει μια αξιοσημείωτη εθνική ικανότητα αντιμετώπισης των διττών προκλήσεων της κλιματικής αλλαγής και της επίμονης ξηρασίας.
Για δεκαετίες, οι βιομηχανίες στο Ισφαχάν, ιδιαίτερα η Mobarakeh Steel, βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στον ποταμό Ζαϊαντέ, το οποίο έχει υποφέρει από τη μείωση των ροών λόγω υπερβολικής χρήσης, των εκτροπών προς τα πάνω και των μεταβαλλόμενων προτύπων βροχοπτώσεων.
Το νέο έργο διασφαλίζει σταθερή παροχή νερού για αυτούς τους βιομηχανικούς κόμβους, μειώνοντας την ευπάθεια σε περιοδικές ελλείψεις νερού που προηγουμένως σταματούσαν την παραγωγή και απειλούσαν την περιφερειακή οικονομική σταθερότητα.
Ωστόσο, η μεταφορά νερού αντιπροσωπεύει κάτι περισσότερο από τη διατήρηση της υπάρχουσας βιομηχανικής ικανότητας, σηματοδοτώντας μια στροφή στην οικονομική στρατηγική του Ιράν.
Ο Πρόεδρος Πεζεσκιάν τόνισε ότι η μελλοντική βιομηχανική και πληθυσμιακή ανάπτυξη θα πρέπει να επικεντρωθεί όλο και περισσότερο στις νότιες παράκτιες περιοχές, ξεκινώντας μια σκόπιμη μετάβαση προς μια θαλάσσια οικονομία.
Αυτή η μετατόπιση είναι απαραίτητη επειδή το βιομηχανικό μέλλον του Ιράν δεν μπορεί πλέον να εξαρτάται αποκλειστικά από τις εσωτερικές πηγές νερού.
Με τη μετεγκατάσταση ή την επέκταση βιομηχανιών κοντά στις θάλασσες, η χώρα τοποθετείται ώστε να αξιοποιήσει το τεράστιο θαλάσσιο δυναμικό της, ενώ ταυτόχρονα ανακουφίζει από την πίεση στα υπερφορτωμένα συστήματα εσωτερικών υδάτων.
Η νότια ακτή, ιδιαίτερα ο διάδρομος Μακράν κατά μήκος της Θάλασσας του Ομάν, αναδεικνύεται ως ο ακρογωνιαίος λίθος αυτής της στρατηγικής.
Λιμάνια όπως το Τσαμπαχάρ και το Μπαντάρ Αμπάς αναπτύσσονται όχι μόνο ως σημεία διέλευσης, αλλά και ως κέντρα βιομηχανικής και υλικοτεχνικής δραστηριότητας ικανά να προσελκύσουν επενδύσεις και να συνδέσουν το Ιράν πιο βαθιά με τα παγκόσμια εμπορικά δίκτυα.
Το λιμάνι Τσαμπαχάρ, το μοναδικό λιμάνι βαθέων υδάτων του Ιράν, παρέχει άμεση πρόσβαση στην ανοιχτή θάλασσα και λειτουργεί ως πύλη για τις ηπειρωτικές χώρες της Κεντρικής Ασίας.
Οι επενδύσεις σε υποδομές, όπως εκσυγχρονισμένες θέσεις ελλιμενισμού, τερματικοί σταθμοί εμπορευματοκιβωτίων και ολοκληρωμένες μεταφορικές συνδέσεις, αναμένεται να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα του Ιράν στην περιφερειακή ναυτιλία.
Αυτές οι αναβαθμίσεις καθιστούν τα λιμάνια πιο ελκυστικά για τις διεθνείς ναυτιλιακές εταιρείες και διευκολύνουν την αποτελεσματική μετακίνηση αγαθών, μειώνοντας το κόστος για τις εγχώριες βιομηχανίες και ενθαρρύνοντας τις ξένες επενδύσεις.
Το όραμα της θαλάσσιας οικονομίας εκτείνεται πολύ πέρα από τη ναυτιλία. Έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στη νότια ακτή, συμπεριλαμβανομένων πρωτοβουλιών για θερμική ενέργεια κυμάτων, παλίρροιας και ωκεανού, διερευνώνται για να συμπληρώσουν τις συμβατικές πηγές ενέργειας.
Η ακτή Μακράν, με την άφθονη αιολική, κυματική δραστηριότητα και το υψηλό ηλιακό δυναμικό της, είναι ιδιαίτερα κατάλληλη για αυτά τα έργα, τα οποία μπορούν να παρέχουν σταθερή και καθαρή ενέργεια για τις παράκτιες βιομηχανικές ζώνες.
Ταυτόχρονα, η υδατοκαλλιέργεια και τα θαλάσσια βιοκαύσιμα ανοίγουν νέους δρόμους για βιώσιμη οικονομική δραστηριότητα.
Οι παράκτιες επαρχίες βρίσκονται πλέον σε θέση να επωφεληθούν από την αλιεία, τη βιοενέργεια με βάση τα φύκια και άλλες επιχειρήσεις θαλάσσιας βιοτεχνολογίας, οι οποίες δημιουργούν θέσεις εργασίας ενώ παράλληλα συμβάλλουν στο τοπικό και εθνικό ΑΕΠ.
Η στρατηγική ανάπτυξη της θαλάσσιας οικονομίας του Ιράν συνδέεται στενά με τη βιομηχανική του πολιτική. Συνδέοντας τον εκσυγχρονισμό των λιμένων με την ενέργεια, την εφοδιαστική και τη μεταποίηση, το Ιράν δημιουργεί ένα συνεκτικό βιομηχανικό οικοσύστημα κατά μήκος των ακτών του.
Το έργο μεταφοράς νερού, αν και βρίσκεται στην ενδοχώρα, συμπληρώνει αυτό το όραμα εξασφαλίζοντας τη βάση πόρων για κρίσιμες βιομηχανίες που τελικά θα ενσωματωθούν στην παράκτια επέκταση.
Η Mobarakeh Steel, για παράδειγμα, απολαμβάνει πλέον αξιόπιστη παροχή νερού, εξασφαλίζοντας αδιάλειπτη παραγωγή και παρέχοντας εμπιστοσύνη για περαιτέρω βιομηχανικές επενδύσεις.
Ο συνδυασμός της ασφάλειας των υδάτων και της ενεργειακής επέκτασης στηρίζει τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα τόσο των εσωτερικών όσο και των παράκτιων βιομηχανιών. Η ανάπτυξη υποδομών είναι κεντρικής σημασίας για τη θαλάσσια οικονομία.
Λιμάνια όπως το Σαχίντ Μπεχεστί, το Τσαμπαχάρ, το Μπαντάρ Ιμάμ Χομεϊνί και το Μπουσέχρ αναβαθμίζονται για να χειρίζονται μεγαλύτερους όγκους φορτίου, να παρέχουν προηγμένες υπηρεσίες logistics και να ενσωματώνονται με εθνικά και περιφερειακά δίκτυα μεταφορών.
Η ενίσχυση της χωρητικότητας αυτών των λιμένων όχι μόνο υποστηρίζει το εμπόριο, αλλά και ενισχύει τις αλυσίδες εφοδιασμού των εγχώριων βιομηχανιών, συμπεριλαμβανομένων του χάλυβα, των πετροχημικών και των μεταποιημένων προϊόντων.
Νησιά όπως το Κεσμ, το Κις και το Αμπού Μουσά θεωρούνται ολοένα και περισσότερο κόμβοι για βιομηχανική, εμπορική και οικιστική ανάπτυξη, συμπληρώνοντας τις λιμενικές δραστηριότητες και υποστηρίζοντας την οικονομική διαφοροποίηση κατά μήκος της νότιας ακτής.
Το έργο μεταφοράς νερού υπογραμμίζει τον ρόλο των δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων στην οικοδόμηση μιας ανθεκτικής οικονομίας. Πέρα από την κρατική χρηματοδότηση, ενθαρρύνεται η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, τόσο εγχώριας όσο και ξένης, για την επιτάχυνση της βιομηχανικής και ναυτιλιακής ανάπτυξης.
Δημιουργώντας ελκυστικές επενδυτικές συνθήκες, το Ιράν μπορεί να διοχετεύσει κεφάλαια σε βιομηχανικά έργα υψηλής αξίας, κόμβους logistics, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ναυτιλιακές υπηρεσίες. Αυτή η εισροή επενδύσεων προωθεί τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την ανάπτυξη δεξιοτήτων και τη μεταφορά τεχνολογίας, ενισχύοντας τη συνολική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.
Η ανθρώπινη διάσταση είναι εξίσου σημαντική. Αναπτύσσονται προγράμματα κατάρτισης και εκπαίδευσης για την παραγωγή ενός εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού ικανού να υποστηρίξει την αναπτυσσόμενη θαλάσσια οικονομία.
Εστιάζοντας στην πολυεπιστημονική ναυτιλιακή εμπειρογνωμοσύνη, το Ιράν μπορεί να καλλιεργήσει ειδικούς στη ναυτιλία, την logistics, τη θαλάσσια τεχνολογία και τη βιομηχανική μηχανική.
Η μεταφορά νερού από τη Θάλασσα του Ομάν στο Ισφαχάν είναι συμβολική για έναν ευρύτερο οικονομικό μετασχηματισμό. Διαφυλάσσει την υπάρχουσα βιομηχανική ικανότητα, εξασφαλίζει αξιόπιστη παραγωγή για βασικούς τομείς όπως ο χάλυβας και τα πετροχημικά και χρησιμεύει ως στρατηγική γέφυρα προς την επέκταση των νότιων παράκτιων περιοχών.
Το έργο καταδεικνύει την ικανότητα του Ιράν να εφαρμόζει μεγάλης κλίμακας μηχανικές λύσεις σε περιβαλλοντικές και βιομηχανικές προκλήσεις, σηματοδοτώντας παράλληλα μια μακρόπνοη πολιτική που ευθυγραμμίζει τη διαχείριση των φυσικών πόρων με τη βιομηχανική στρατηγική.
Ενσωματώνοντας την ασφάλεια των υδάτων, τη βιομηχανική βιωσιμότητα και την παράκτια ανάπτυξη, το Ιράν θέτει τα θεμέλια για μια ανθεκτική και ανταγωνιστική θαλάσσια οικονομία.
—
