Το παρηκμασμένο εγχειρίδιο: Πώς οι ΗΠΑ και ο Σιωνιστής σύμμαχός τους απέτυχαν να αποσταθεροποιήσουν το Ιράν
Του Μοχντ Αζμί Αμπντουλ Χαμίντ
Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει υποστεί μια από τις πιο διαρκείς και ολοκληρωμένες εκστρατείες εξωτερικής πίεσης στη σύγχρονη ιστορία.
Ο οικονομικός πόλεμος, ο στρατιωτικός εκφοβισμός, οι μυστικές επιχειρήσεις, η χειραγώγηση πληροφοριών, η διπλωματική απομόνωση και η πολιτική απονομιμοποίηση έχουν αναπτυχθεί με έναν μόνο στρατηγικό στόχο: να αποδυναμώσουν το Ιράν εσωτερικά και τελικά να διαλύσουν την κυρίαρχη πολιτική του τάξη.
Το γεγονός ότι αυτός ο στόχος δεν έχει επιτευχθεί δεν είναι θέμα τύχης. Είναι απόδειξη ότι το ίδιο το εγχειρίδιο αποσταθεροποίησης έχει φτάσει στα όριά του.
Οι ΗΠΑ και οι Σιωνιστές σύμμαχοί τους έχουν εξαντλήσει σχεδόν κάθε γνωστό εργαλείο εκτός από την πλήρη εισβολή. Αυτό που απομένει σήμερα δεν είναι στρατηγική, αλλά κλιμάκωση που προκαλείται από την απογοήτευση και την ιμπεριαλιστική παρακμή.
Ο ακρογωνιαίος λίθος αυτής της εκστρατείας ολοκληρωτικής πίεσης ήταν ο οικονομικός πόλεμος. Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στο Ιράν υπερβαίνουν κατά πολύ τα στοχευμένα μέτρα κατά κρατικών θεσμών ή αξιωματούχων.
Σχεδιάστηκαν για να πνίξουν ολόκληρη την οικονομία. Περιορίζοντας τις εξαγωγές πετρελαίου, διακόπτοντας την πρόσβαση στα παγκόσμια τραπεζικά συστήματα, τιμωρώντας τρίτους και παρεμποδίζοντας το εμπόριο, αυτές οι κυρώσεις στοχεύουν στην αύξηση του κόστους διαβίωσης, στην υποτίμηση του νομίσματος και στη διάβρωση της εμπιστοσύνης του κοινού.
Οι πολίτες δεν αποτελούν παράπλευρες απώλειες σε αυτή τη στρατηγική. Είναι η μόχλευση.
Αυτή η προσέγγιση συνιστά συλλογική τιμωρία, η οποία απαγορεύεται από το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο, έχει ομαλοποιηθεί μέσω ευφημισμών όπως «μέγιστη πίεση» και «οικονομική μόχλευση».
Η πρόθεση δεν έχει ποτέ κρυφτεί. Οι κυρώσεις διατυπώθηκαν ρητά ως εργαλεία για την πρόκληση εσωτερικών αναταραχών και την επιβολή πολιτικής κατάρρευσης.
Όταν ακολούθησαν δυσκολίες, αναφέρθηκαν κυνικά ως απόδειξη της κρατικής αποτυχίας και όχι ως το προβλέψιμο αποτέλεσμα εξωτερικού καταναγκασμού. Παράλληλα με την οικονομική πίεση, το Ιράν αντιμετώπισε αμείλικτο στρατιωτικό εκφοβισμό.
Η χώρα περικυκλώνεται από ξένες στρατιωτικές βάσεις. Ο εναέριος χώρος και οι θαλάσσιες οδοί της δοκιμάζονται συνεχώς. Επιχειρήσεις δολιοφθοράς, κυβερνοεπιθέσεις και δολοφονίες επιστημονικού και στρατιωτικού προσωπικού έχουν συμβεί επανειλημμένα.
Αυτές οι πράξεις συνιστούν ακήρυχτο πόλεμο, που δικαιολογείται με τη γλώσσα της ασφάλειας και της αποτροπής.
Σε αντίθεση με κράτη που είχαν προηγουμένως υποστεί επιχειρήσεις «αλλαγής καθεστώτος», το Ιράν δεν έχει διασπαστεί υπό αυτή την πίεση. Ο στρατιωτικός εκφοβισμός δεν έχει οδηγήσει σε υποταγή. Αντίθετα, έχει ενισχύσει την αποτροπή, τη στρατηγική προσαρμογή και την εθνική συνοχή.
Αυτό το αποτέλεσμα έρχεται σε αντίθεση με τις υποθέσεις που διέπουν το δόγμα του καταναγκασμού και εξηγεί την αυξανόμενη ανυπομονησία στη δυτική ρητορική.
Οι μυστικές επιχειρήσεις αποτελούν έναν ακόμη πυλώνα της προσπάθειας αποσταθεροποίησης. Ο κυβερνοπόλεμος που στοχεύει σε υποδομές, η βιομηχανική δολιοφθορά, η κατασκοπεία και η διείσδυση πληροφοριών έχουν επιδιωχθεί με επιμονή.
Αυτές οι ενέργειες αποσκοπούν στη διάβρωση της ικανότητας αθόρυβα, στην υπονόμευση της εμπιστοσύνης και στην αποφυγή της άμεσης αντιπαράθεσης. Ωστόσο, ακόμη και εδώ, τα αποτελέσματα είναι περιορισμένα.
Το Ιράν έχει απορροφήσει απώλειες, έχει ανακατασκευάσει δυνατότητες και έχει προσαρμόσει συστήματα. Ο μυστικός πόλεμος έχει προκαλέσει ζημιές, αλλά όχι κατάρρευση.
Ο πόλεμος πληροφοριών έχει παίξει εξίσου κεντρικό ρόλο. Το Ιράν υπόκειται σε μια συνεχή αφηγηματική επίθεση. Η πλαισίωση των μέσων ενημέρωσης δίνει έμφαση στην αναταραχή, ενώ παράλληλα εξαλείφει τον αντίκτυπο των κυρώσεων.
Οι διαμαρτυρίες ενισχύονται χωρίς πλαίσιο. Η εξωτερική πίεση εξαφανίζεται από την ιστορία. Τα πολιτικά παράπονα διεθνοποιούνται και αναδιατυπώνονται ως «παρανομία του καθεστώτος» αντί για κοινωνικές προκλήσεις που επιδεινώνονται από ξένες παρεμβάσεις και δεκαετίες άδικων και εξουθενωτικών κυρώσεων.
Αυτή η αφηγηματική στρατηγική επιδιώκει να απονομιμοποιήσει την ίδια την κυριαρχία. Το κράτος απεικονίζεται ως εγγενώς δυσλειτουργικό, ανεξάρτητα από την πραγματικότητα επί τόπου. Οποιοδήποτε σημάδι διαφωνίας διατυπώνεται ως επικείμενη κατάρρευση του συστήματος. Οποιαδήποτε διεκδίκηση ανεξαρτησίας χαρακτηρίζεται ως επιθετικότητα.
Ο πόλεμος πληροφοριών δεν στοχεύει στην ενημέρωση. Στοχεύει να επηρεάσει την αντίληψη. Η πολιτική απονομιμοποίηση έχει επεκταθεί στην προώθηση εξόριστων προσώπων και νοσταλγικών εναλλακτικών λύσεων. Οι εξωτερικοί παράγοντες έχουν επανειλημμένα επιχειρήσει να κατασκευάσουν επιλογές ηγεσίας αποκομμένες από την ιρανική κοινωνία. Οι μοναρχικές φαντασιώσεις και η αντιπολίτευση που υποστηρίζεται από το εξωτερικό παρουσιάζονται ως βιώσιμα μέλλοντα.
Αυτοί οι παράγοντες στερούνται εσωτερικής νομιμοποίησης και λειτουργούν κυρίως ως όργανα εξωτερικής πίεσης και όχι ως αυθεντικές πολιτικές δυνάμεις.
Σε περιφερειακό επίπεδο, το Ιράν έχει στοχοποιηθεί μέσω πολέμων δι’ αντιπροσώπων και στρατηγικών περιορισμού. Σύμμαχοι και εταίροι δέχονται πιέσεις. Επιδιώκεται διπλωματική απομόνωση. Ο στόχος είναι να εξαντληθούν οι πόροι και να δημιουργηθεί διαρκής ανασφάλεια.
Αντί να απομονώσει το Ιράν, αυτή η στρατηγική έχει αποσταθεροποιήσει ολόκληρες περιοχές και έχει εδραιώσει κύκλους συγκρούσεων. Η ανάσχεση έχει προκαλέσει χάος, όχι έλεγχο.
Παρά την ένταση αυτής της πολυεπίπεδης εκστρατείας, ο βασικός στόχος απέτυχε. Το Ιράν δεν έχει καταρρεύσει. Το πολιτικό του σύστημα παραμένει άθικτο. Η στρατηγική του στάση διαρκεί. Η κυριαρχία του παραμένει μια ενοποιητική αρχή πέρα από τις εσωτερικές διαφορές.
Αυτή η ανθεκτικότητα βασίζεται σε διάφορους παράγοντες: ισχυρούς θεσμούς, ιστορική μνήμη ξένων επεμβάσεων, ένα βαθιά ριζωμένο αίσθημα ανεξαρτησίας και μια πολιτική κουλτούρα που βλέπει την αντίσταση όχι ως εξτρεμισμό, αλλά ως αξιοπρέπεια.
Οι εξωτερικές απειλές έχουν ενισχύσει σταθερά την εσωτερική συνοχή αντί να την διαβρώνουν. Η πίεση που αποσκοπεί στον κατακερματισμό της κοινωνίας έχει αντιθέτως διευκρινίσει τις κόκκινες γραμμές. Η κυριαρχία, όταν αμφισβητείται, γίνεται σημείο συσπείρωσης.
Αυτό που απομένει σήμερα είναι μια επικίνδυνη φάση. Με τα παραδοσιακά εργαλεία να εξαντλούνται, η ρητορική έχει γίνει πιο απερίσκεπτη. Η ανοιχτή υποστήριξη της αναταραχής, οι δημόσιες απειλές βίας και η εγκατάλειψη της διπλωματικής αυτοσυγκράτησης σηματοδοτούν μια μετατόπιση από τον υπολογισμένο καταναγκασμό στην παρορμητική κλιμάκωση.
Αυτή δεν είναι η συμπεριφορά μιας σίγουρης δύναμης. Είναι η συμπεριφορά μιας αυτοκρατορίας που αγωνίζεται να σταματήσει την παρακμή.
Η αποσταθεροποίηση του Ιράν πρέπει να γίνει κατανοητή μέσα σε ένα ευρύτερο παγκόσμιο πρότυπο. Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν την οικονομική πρωτοκαθεδρία, την ηθική εξουσία και το στρατηγικό μονοπώλιο, βασίζονται όλο και περισσότερο στην αναστάτωση για να αποτρέψουν την εδραίωση εναλλακτικών λύσεων. Το χάος γίνεται προτιμότερο από την ανεξαρτησία.
Η αποσταθεροποίηση γίνεται υποκατάστατο της προσαρμογής. Αυτή η στρατηγική, ωστόσο, ενέχει τεράστιο κίνδυνο. Επιταχύνει την παγκόσμια πόλωση, διαβρώνει την εμπιστοσύνη στο διεθνές δίκαιο και ωθεί περισσότερα κράτη προς εναλλακτικά συστήματα συνεργασίας. Αυτό που προορίζεται ως κυριαρχία επιταχύνει την απομόνωση.
Εκτιμούμε ότι η «αλλαγή καθεστώτος» στο Ιράν μέσω εξωτερικού καταναγκασμού είναι ανέφικτη. Η συνεχιζόμενη αποσταθεροποίηση δεν θα οδηγήσει σε συμμόρφωση. Θα προκαλέσει κλιμάκωση, περιφερειακή αστάθεια και βαθύτερα ρήγματα στο διεθνές σύστημα. Η εγκατάλειψη της νομικής συνέπειας στην επιδίωξη γεωπολιτικών στόχων υπονομεύει την ίδια την τάξη που ισχυρά κράτη ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται.
Το μέλλον του Ιράν πρέπει να καθοριστεί από τον ίδιο του τον λαό, απαλλαγμένο από κυρώσεις, απειλές και ξένη χειραγώγηση. Ο διάλογος δεν μπορεί να εξαναγκαστεί. Η κυριαρχία δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης υπό πίεση. Η αποσταθεροποίηση δεν είναι διπλωματία.
Η αποτυχία του αμερικανο-σιωνιστικού εγχειριδίου κατά του Ιράν αποκαλύπτει μια βαθύτερη αλήθεια. Η αυτοκρατορική εξουσία μπορεί να προκαλέσει βάσανα, αλλά δεν μπορεί να υποτάξει επ’ αόριστον μια κοινωνία που στηρίζει τη νομιμότητά της στην ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια.
Αυτό που καταρρέει σήμερα δεν είναι το Ιράν, αλλά η αξιοπιστία μιας παγκόσμιας τάξης που προνομιάζει την εξουσία έναντι του νόμου.
Η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν επειδή αντιμετωπίζουν αντίσταση. Πέφτουν επειδή αρνούνται να αλλάξουν.
Ο Mohd Azmi Abdul Hamid είναι επικεφαλής του Μαλαισιανού Συμβουλευτικού Συμβουλίου Ισλαμικής Οργάνωσης.
—
