Γιατί τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από δεκαετίες κατοχής, υποταγής και στέρησης των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων
Του Iqbal Jassat
Η ιστορία της ισραηλινής γενοκτονίας και του απαρτχάιντ δεν ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου 2023. Το να παρουσιάζονται τα γεγονότα εκείνης της ημέρας ως ένα μεμονωμένο περιστατικό πυροδότησης της κρίσης, χωρίς προηγούμενη πρόκληση, ισοδυναμεί με τη διαγραφή επτά και πλέον δεκαετιών συστηματικής στέρησης περιουσιών και δικαιωμάτων, στρατιωτικής κατοχής και εθνοκάθαρσης των Παλαιστινίων.
Ενώ οι εκστρατείες δημοσίων σχέσεων —όπως αυτές που προωθούνται από τη Σιωνιστική Ομοσπονδία της Νότιας Αφρικής (SAZF) και τα φερέφωνά της— επιχειρούν να παρουσιάσουν τη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα ως μια ξαφνική αντίδραση στα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου, το διεθνές δίκαιο, τα ιστορικά αρχεία και τα πλαίσια προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν μια βαθύτερη και πιο ειλικρινή εξέταση του ζητήματος.
Για τη Νότια Αφρική και άλλες χώρες ανά τον κόσμο, αυτό δεν αποτελεί απλώς μια μακρινή συζήτηση εξωτερικής πολιτικής, αλλά μια βαθιά ηθική υποχρέωση που πηγάζει από τη δική μας ιστορία υπέρβασης του θεσμοθετημένου φυλετικού διαχωρισμού και της καταπίεσης.
Εδώ και περισσότερα από 75 χρόνια, ο παλαιστινιακός λαός βιώνει μια διαρκή πραγματικότητα απαρτχάιντ και εκτοπισμού. Το ιδρυτικό τραύμα του 1948, γνωστό ως «Νάκμπα» (η Καταστροφή), σημαδεύτηκε από τη βίαιη εκδίωξη εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων από τις πατρογονικές τους εστίες.
Δεν επρόκειτο για ένα ιστορικό γεγονός που ολοκληρώθηκε οριστικά στα μέσα του 20ού αιώνα, αλλά για μια ενεργή, συνεχιζόμενη διαδικασία. Από τη Δυτική Όχθη έως την Ανατολική Ιερουσαλήμ, η επέκταση των παράνομων ισραηλινών οικισμών, η εγκεκριμένη από το καθεστώς αρπαγή γης και η συστηματική κατεδάφιση κατοικιών συνεχίζουν να περιορίζουν τους Παλαιστίνιους σε κατακερματισμένους θύλακες χωρίς προοπτικές βιωσιμότητας.
Στη Γάζα, αυτή η υποταγή εκδηλώθηκε με τη μορφή ενός σκληρού αποκλεισμού —ξηράς, αέρος και θαλάσσης— που διήρκεσε 16 χρόνια. Σε μια περιοχή που οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων περιγράφουν ως τη μεγαλύτερη υπαίθρια φυλακή του κόσμου, γενιές νέων Παλαιστινίων μεγάλωσαν υπό το καθεστώς μιας βάναυσης πολιορκίας, η οποία τους στερούσε τη βασική ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το καθαρό νερό, την ιατρική περίθαλψη και την ελευθερία μετακίνησης.
Τα Ηνωμένα Έθνη προειδοποιούσαν επανειλημμένα ότι αυτός ο αποκλεισμός συνιστούσε μορφή συλλογικής τιμωρίας, δημιουργώντας συνθήκες διαβίωσης που καθιστούσαν τη ζωή αδύνατη, πολύ πριν από την τρέχουσα κλιμάκωση της σύγκρουσης. Όταν οι σιωνιστικές ομάδες υπεράσπισης εστιάζουν αποκλειστικά σε ένα χρονολόγιο που ξεκινά τον Οκτώβριο του 2023, συσκοτίζουν σκόπιμα αυτά τα βαθύτερα αίτια. Χωρίς την κατανόηση της δομικής βίας της ισραηλινής κατοχής, είναι αδύνατο να κατανοήσει κανείς γιατί ξεσπά η αντίσταση.
Το πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής της Νότιας Αφρικής, το οποίο διαμορφώθηκε καθοριστικά από τη μετάβασή της από το απαρτχάιντ σε μια συνταγματική δημοκρατία, απορρίπτει ρητά την εξομάλυνση αυτού του καθεστώτος (status quo).
Καθοδηγούμενη από τις αρχές των οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ειρηνικής επίλυσης των συγκρούσεων, η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής έχει αξιοποιήσει συστηματικά πολυμερή φόρουμ για να αμφισβητήσει αυτό που αναγνωρίζει ως σύγχρονο σύστημα απαρτχάιντ στα κατεχόμενα εδάφη.
Αυτή η πολιτική αποκρυστάλλωσε τη διεθνή της διάσταση όταν η Νότια Αφρική προέβη στο ιστορικό βήμα της άσκησης προσφυγής κατά του Ισραήλ, βάσει της Σύμβασης για τη Γενοκτονία, ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου (ICJ).
Μετά την κατάθεση του αρχικού της υπομνήματος τον Οκτώβριο του 2024, οι νομικές παρεμβάσεις της Νότιας Αφρικής ανάγκασαν συστηματικά τη διεθνή κοινότητα να κοιτάξει πέρα από αφηγήματα που περιορίζονται σε μεμονωμένα γεγονότα μιας ημέρας.
Υποβάλλοντας λεπτομερή αποδεικτικά στοιχεία και φακέλους στην επιτροπή παρακολούθησης του Διεθνούς Δικαστηρίου —πιο πρόσφατα στα μέσα του 2026— το Υπουργείο Διεθνών Σχέσεων και Συνεργασίας (DIRCO) αμφισβήτησε νομικά τη συνεχιζόμενη ισραηλινή στρατιωτική επιθετικότητα, τον εκτοπισμό αμάχων και τη στέρηση βασικών πόρων στη Γάζα.
Για να αντιμετωπίσει τα μονομερή και ανιστορικά αφηγήματα, η διεθνή κοινότητα οφείλει να θεμελιώσει τον λόγο της στα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα και στο ισχύον δίκαιο, ακριβώς όπως έπραξε η Νότια Αφρική απαιτώντας τη συμμόρφωση με τα προσωρινά μέτρα που επέβαλε το Διεθνές Δικαστήριο.
Η δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στα θεμέλια της ατέρμονης στρατιωτικής υποταγής, των παράνομων αποκλεισμών και της άρνησης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων από τη Νότια Αφρική έχει μεταβεί από μεμονωμένες κρατικές ενέργειες σε ένα συντονισμένο παγκόσμιο κίνημα.
Μέσω της συγκρότησης της «Ομάδας της Χάγης» (Hague Group) —μιας σημαντικής διακρατικής συμμαχίας που ιδρύθηκε σε συνεργασία με έθνη όπως η Μαλαισία, η Κούβα, η Ναμίμπια και η Σενεγάλη— ο Παγκόσμιος Νότος ενώθηκε για να περάσει από την απλή ρητορική καταδίκη στην πρακτική δράση. Η Ομάδα της Χάγης έχει υιοθετήσει μια ξεκάθαρη στάση: απαιτεί τη συμμόρφωση με τη Γνωμοδοτική Γνωμάτευση του Διεθνούς Δικαστηρίου (ICJ) του Ιουλίου 2024, η οποία κρίνει την κατοχή παράνομη, υποστηρίζει ενεργά την εκτέλεση των ενταλμάτων σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) και προωθεί αποφασιστικά μέτρα, όπως η επιβολή εμπάργκο όπλων και η παρεμπόδιση αποστολών στρατιωτικών καυσίμων σε κρατικούς λιμένες.
Ωστόσο, οι νομικοί μηχανισμοί σε κρατικό επίπεδο αποτελούν μόνο το μισό της προσπάθειας. Η συνεχιζόμενη διαγραφή της παλαιστινιακής ιστορίας τροφοδοτείται από έναν επιθετικό παγκόσμιο μηχανισμό παραπληροφόρησης. Για την επίτευξη διαρκούς δικαιοσύνης, οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, τα συνδικάτα, οι κοινοτικές οργανώσεις και οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι οφείλουν να αναλάβουν δράση, αποτελώντας μια κρίσιμη γραμμή άμυνας.
Αποτελεί επιτακτικό καθήκον της κοινωνίας των πολιτών να αντιπαλέψει ενεργά τα ψευδή και ανιστόρητα αφηγήματα που πηγάζουν από το καθεστώς Νετανιάχου — αφηγήματα που αναπαράγονται μηχανικά, εξωραΐζονται και μεγεθύνονται συστηματικά από τοπικές σιωνιστικές ομάδες πίεσης.
Η αντιμετώπιση της ιστορικής πραγματικότητας των τελευταίων επτά δεκαετιών και η σθεναρή άρνηση να επιτραπεί η αναθεώρηση της ιστορικής καταγραφής αποτελούν απαραίτητη πορεία για την αποδόμηση των δομών της σιωνιστικής καταπίεσης και τη διασφάλιση της απελευθέρωσης του παλαιστινιακού λαού.
PressTV
https://www.presstv.co.uk/Detail/2026/09/29/777241/why-oct7-cannot-divorced-decades-occupation-subjugation-dispossession-palestinians
—
