Rubio και “Λογοκρισία των Στυλών του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού”
Μέρος ΙΙ: Λογοκρισία συμβόλων διαλόγου στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό
Του Πολιτισμολόγου
Η επιλογή του λόφου της Πνύκας από τον Μάρκο Ρούμπιο -του ιστορικού βράχου μέσα στην Ακρόπολη- για την ομιλία του είχε μια βαθιά και ειρωνική αντίφαση στην καρδιά της. Το Penox δεν είναι απλώς μια πέτρινη γεωγραφία στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού. Μάλλον, είναι η γενέτειρα της «Ισεγκόρια» ή «το ίσο δικαίωμα όλων να μιλούν και να συζητούν δημόσια». Ένα μέρος όπου συγκεντρώνονταν οι αρχαίοι Αθηναίοι για να ασκήσουν εξουσία μέσω διαλόγου, συζητήσεων και κριτικής.
Ωστόσο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ στάθηκε πάνω από αυτή τη συνομιλία για να πραγματοποιήσει έναν «αυτοκρατορικό μονόλογο» σε μορφή stand-up comedy show. Εκμεταλλεύτηκε το πιο συμβολικό πεδίο του κοινωνικού διαλόγου στον κόσμο, αλλά λογοκρίνει πλήρως την κύρια ουσία του, τη Διαλογική Παράδοση.
Στην πολιτική λογική της αρχαίας Ελλάδας και των δημοσίων πλατειών της (αγοράς και πενοξ), οι στρατηγικές και πολεμικές αποφάσεις βγήκαν από δημόσια πειθώ, ακούγοντας τη φωνή της αντιπολίτευσης και υπακούοντας στον συλλογικό λόγο. Δεν υπήρχε δύναμη πάνω από την κριτική και την ευθύνη. Όμως στη σημερινή εκδοχή της αμερικανικής διπλωματίας, ο διάλογος έχει δώσει τη θέση του σε μονόπλευρες οδηγίες.
Η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να μιλήσει για την αληθινή κληρονομιά του Πένοξ. Γιατί η αποδοχή της λογικής του Penox σημαίνει αναγνώριση της νομικής ισότητας των εθνών, ακρόαση των τοπικών ανησυχιών και απάντηση στην κοινή γνώμη του κόσμου. Αντίθετα, αυτό που παρουσίασε ο Ρούμπιο στην Αθήνα ήταν ένα μοντέλο σχέσεων στις οποίες οι χώρες δεν είναι «ίσος συνομιλητής» αλλά «παθητικός ακροατής του Δόγματος Τραμπ» και εκτελεστής των περιφερειακών πολιτικών των ΗΠΑ.
Αυτή η λογοκρισία έδειξε συνειδητά πόσο φοβόταν η παρακμάζουσα αμερικανική αυτοκρατορία τον πυλώνα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, δηλαδή τη «συνομιλία». Για την Ουάσιγκτον, οι πέτρες του Πένοξ είναι καλές αρκεί να είναι σιωπηλές, έτσι ώστε ο αλαζονικός απεσταλμένος με συμφέροντα να μπορεί να σταθεί πάνω τους και να χαράξει γραμμή για τους άλλους χωρίς να φοβάται την κριτική ή την ευθύνη.
—
