Η αποχώρηση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από το Ιράκ και η κατάρρευση του αμερικανο-ισραηλινού ηγεμονικού σχεδίου στη Δυτική Ασία
Του Iqbal Jassat
Η αποχώρηση των τελευταίων αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από το Ιράκ σηματοδοτεί ένα καθοριστικό σημείο καμπής στη σύγχρονη ιστορία της Δυτικής Ασίας.
Για περισσότερες από δύο δεκαετίες, το αφήγημα της ξένης παρέμβασης υπαγόρευε ότι η περιφερειακή σταθερότητα ήταν αδύνατη χωρίς την εποπτεία της Ουάσιγκτον. Σήμερα, αυτό το αφήγημα έχει καταρρεύσει.
Το τέλος της στρατιωτικής αποστολής υπό την ηγεσία των ΗΠΑ δεν αποτελεί προϊόν μιας καλοπροαίρετης διπλωματικής παραχώρησης ή μιας υπολογισμένης μεταβολής πολιτικής εκ μέρους του Πενταγώνου. Πρόκειται, αναμφίβολα, για μια νίκη που κερδήθηκε με σκληρό αγώνα, χάρη στην ακλόνητη αποφασιστικότητα της Ισλαμικής Αντίστασης του Ιράκ και την αδιάλειπτη σταθερότητα του λαού του.
Το κρισιμότερο στοιχείο είναι ότι η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων καταφέρει καίριο πλήγμα στους στρατηγικούς υπολογισμούς της σιωνιστικής οντότητας. Επί δεκαετίες, οι επεκτατικές φιλοδοξίες του Ισραήλ και η αποσταθεροποιητική εκστρατεία επιθετικότητάς του σε ολόκληρη την περιοχή —από την Παλαιστίνη και τον Λίβανο έως τη Συρία— βασίζονταν εξ ολοκλήρου στη θεμελιώδη εγγύηση της αμερικανικής στρατιωτικής υποστήριξης.
Η παράνομη στρατιωτική παρουσία της Ουάσιγκτον στο Ιράκ λειτουργούσε ως ζωτικής σημασίας ζώνη ανάσχεσης και διάδρομος επιμελητείας (logistics), σχεδιασμένος να διασπάσει τον «Άξονα της Αντίστασης» και να προβάλει ισχύ για λογαριασμό του Ισραήλ. Με την αφαίρεση της αμερικανικής «ασπίδας» από το Ιράκ, το περιφερειακό βάθος που εκμεταλλευόταν το Τελ Αβίβ για να επιβάλει την ηγεμονία του καταρρέει ραγδαία.
Το τέλος της αμερικανικής κατοχής περιορίζει δραστικά τη δυνατότητα απομόνωσης των περιφερειακών παρατάξεων της αντίστασης, αποκαλύπτοντας τα θεμελιώδη όρια του σιωνιστικού επεκτατισμού όταν αυτός στερείται της άμεσης ιμπεριαλιστικής προστασίας.
Η ισορροπία δυνάμεων έχει μεταβληθεί ριζικά, αποδεικνύοντας ότι η εποχή της ατιμώρητης επιθετικότητας σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία φτάνει στο τέλος της.
Για 23 χρόνια, το Ιράκ αποτέλεσε το κεντρικό πεδίο ενός ελαττωματικού πειράματος επιβεβλημένης ασφάλειας. Η εισβολή του 2003 υποσχέθηκε δημοκρατία και σταθερότητα, αλλά αντίθετα κληροδότησε θεσμικό κατακερματισμό, οικονομική εκμετάλλευση και ένα κενό που τροφοδότησε την περιφερειακή τρομοκρατία.
Καθώς χαράσσεται αυτή η πορεία προς την απόλυτη απελευθέρωση, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι το πρότυπο για την πραγματική κυριαρχία παραμένει το ιστορικό επίτευγμα του Ιράν: η κατάκτηση της πλήρους ανεξαρτησίας.
Αποβάλλοντας τα ξένα στρατιωτικά καθεστώτα επιβολής και καταργώντας τον εξωτερικό έλεγχο Αυτό το μοντέλο αυτοδυναμίας έρχεται σε άμεση αντίθεση με τα εμιράτα του Αραβικού Περσικού Κόλπου, τα οποία έχουν συνδέσει εδώ και καιρό την επιβίωσή τους με την αμερικανική προστασία, ανταλλάσσοντας ουσιαστικά τη στρατηγική τους αυτονομία με μια εύθραυστη ομπρέλα ασφαλείας.
Ενώ αυτές οι γειτονικές μοναρχίες παραμένουν εξαρτημένες από ξένες βάσεις και εξωτερικές εγγυήσεις, ο θρίαμβος του Ιράκ αποδεικνύει ότι η πραγματική ασφάλεια δεν μπορεί να εισαχθεί ούτε να αγοραστεί.
Η πραγματικότητα των τελευταίων δύο δεκαετιών, από την αιφνίδια κατάρρευση στην Καμπούλ έως τη σταδιακή αποχώρηση από τη Βαγδάτη, αποδεικνύει ότι η εξάρτηση από ξένες υπερδυνάμεις αποτελεί μια εγγενώς εύθραυστη στρατηγική.
Όταν ξένες δυνάμεις κατέχουν βάσεις με το πρόσχημα της «προστασίας», εξυπηρετούν πρωτίστως εξωτερικά γεωπολιτικά συμφέροντα και όχι την ασφάλεια του κράτους υποδοχής. Η παρουσία αυτών των στρατιωτικών εγκαταστάσεων συχνά οξύνει την περιφερειακή πόλωση, μετατρέποντας τις χώρες υποδοχής σε πιθανές εστίες ανάφλεξης για ευρύτερες συγκρούσεις που οι ίδιες δεν μπορούν να ελέγξουν.
Η μετάβαση του Ιράκ σε μια νέα εποχή αναδεικνύει μια ζωτικής σημασίας εναλλακτική λύση: η ασφάλεια είναι πιο ανθεκτική όταν πηγάζει οργανικά από την εθνική ενότητα, την τοπική αμυντική ικανότητα και την περιφερειακή συνεργασία. Η υποδομή αντίστασης που στάθηκε ακλόνητη απέναντι στην κατοχή απέδειξε ότι ένας οργανωμένος πληθυσμός με υψηλό φρόνημα μπορεί να αντέξει περισσότερο από την πολιτική βούληση μιας εξωτερικής υπερδύναμης.
Αυτή η στιγμή αποτελεί αυστηρή προειδοποίηση για εκείνα τα αραβικά καθεστώτα που παρασύρονται από την ψευδαίσθηση των Συμφωνιών του Αβραάμ. Η εξομάλυνση των σχέσεων με τη σιωνιστική οντότητα, με πρόσχημα το οικονομικό όφελος ή τη στρατηγική αποτροπή, αποτελεί μοιραίο σφάλμα υπολογισμού.
Η σύνδεση της μοίρας ενός έθνους με ένα φθίνον καθεστώς κατοχής δεν πρόκειται ούτε να εγγυηθεί την ασφάλεια ούτε να προσφέρει προστασία από τις περιφερειακές πραγματικότητες.
Για τις πρωτεύουσες που εξακολουθούν να φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις ή να επιδιώκουν συμβιβασμό με το Τελ Αβίβ, το μήνυμα από τη Βαγδάτη είναι σαφές: η πραγματική σταθερότητα σφυρηλατείται μέσα από την περιφερειακή ενοποίηση, την αντίσταση στον ιμπεριαλισμό και την αυτοδυναμία — και όχι μέσα από τη μόνιμη πρόσκληση ξένων στρατευμάτων ή προδοτικές συμφωνίες που προδίδουν τα θεμελιώδη ζητήματα του ισλαμικού κόσμου.
Το σημαντικότερο όλων είναι ότι αυτό το ιστορικό ορόσημο εκπέμπει μια ισχυρή ακτίνα ελπίδας στον λαό της Παλαιστίνης, ο οποίος έχει υποστεί δεκαετίες καταστροφικής σκληρότητας και βίαιης υποταγής από την ίδρυση του Ισραήλ.
Για έναν πληθυσμό που αντιστέκεται στην κλοπή εδαφών, στο απαρτχάιντ και στις αμείλικτες στρατιωτικές επιθέσεις, η απελευθέρωση του Ιράκ προσφέρει αδιάψευστη Αποδεικνύει ότι, όταν ένας λαός αρνείται να λυγίσει, η αρχιτεκτονική της καταπίεσης μπορεί να αποδομηθεί κομμάτι-κομμάτι.
Η ακλόνητη στάση της ιρακινής αντίστασης αποτελεί άμεσο μήνυμα προς τον παλαιστινιακό αγώνα: ο δρόμος του συμβιβασμού οδηγεί σε αδιέξοδο, ενώ η αταλάντευτη αντίσταση σπάει τελικά τα δεσμά της τυραννίας.
PressTV
https://www.presstv.co.uk/Detail/2026/10/03/777491/us-military-withdrawal-iraq-collapse-us-israeli-hegemonic-project-west-asia
–
–
