Το ΙΡΑΝέα είναι ενημερωτικό κανάλι στην ελληνική γλώσσα, για τις ειδήσεις, τις απόψεις και τις εξελίξεις που αφορούν στο σύγχρονο Ιράν.

Είμαστε μια ομάδα ειδικών στον τομέα των ειδήσεων και των μέσων ενημέρωσης.

Μοιραστείτε μαζί μας τις πιο πρόσφατες πληροφορίες και αναλύσεις για το Ιράν.

Το μέσο αυτό πορεύεται με θεμελιώδες αρχές την:

  1. Ενίσχυση της φιλίας μεταξύ των λαών του Ιράν και της Ελλάδας.
  2. Ειλικρίνεια και διαφάνεια.
  3. Προσήλωση στην αλήθεια.
  4. Αναλυτική προσέγγιση.
  5. Επικαιρότητα.
  6. Πολυφωνία και διαφορετικότητα.

Αντανακλούμε με διαύγεια και αντικειμενικότητα την πραγματικότητα στο Ιράν.

Σας καλωσορίζουμε στο κανάλι ΙΡΑΝέα.
Μείνετε μαζί μας και τιμήστε μας με τις εποικοδομητικές σας σκέψεις και παρατηρήσεις.

Ανακαλύψτε το Ιράν: Ταφρές, μια ιστορική πόλη επιστημόνων, ποιητών και καλλιτεχνών

Ανακαλύψτε το Ιράν: Ταφρές, μια ιστορική πόλη επιστημόνων, ποιητών και καλλιτεχνών στην επαρχία Μαρκαζί, της οποίας η κληρονομιά παραμένει ζωντανή

Της Χομεϊρά Αχάντ

 

Το Ταφρές, μια αρχαία ιρανική πόλη, διατηρεί τη ζωροαστρική κληρονομιά και ιστορικά μνημεία που αντικατοπτρίζουν το πλούσιο πολιτιστικό και κοινωνικό παρελθόν της.
Επιστήμονες όπως ο Μαχμούντ Χεσάμπι και ο χαρτογράφος Αμπάς Σαχάμπ προήγαγαν την επιστημονική έρευνα του Ιράν στους τομείς της μετεωρολογίας, της φυσικής και της γεωγραφικής χαρτογράφησης.
Το Ταφρές έχει αναδείξει σημαντικές προσωπικότητες στη μικροβιολογία, τον κινηματογράφο, την ποίηση και την παραδοσιακή μουσική, διαμορφώνοντας διάφορες πτυχές του ιρανικού πολιτισμού.
Φωλιασμένο ανάμεσα στους λόφους της επαρχίας Μαρκαζί, περίπου 200 χιλιόμετρα από την Τεχεράνη, βρίσκεται το Ταφρές, μια πόλη περίπου 24.000 κατοίκων, της οποίας η ιστορία έχει συμβάλει στη διαμόρφωση του Ιράν επί αιώνες.

Ως ένας από τους παλαιότερους οικισμούς στη σημερινή επαρχία Μαρκαζί, το Ταφρές υπήρξε κάποτε προπύργιο των Ζωροαστρών. Κατάλοιπα ζωροαστρικών χώρων λατρείας και «ντακμά» (dakhmas) —παραδοσιακών χώρων ταφής— σώζονται ακόμη στους λόφους που περιβάλλουν την πόλη, καθώς και σε κοντινά χωριά, όπως το Καμπουράν και το Χαλτσάλ. Πενήντα μνημεία της περιοχής περιλαμβάνονται στον εθνικό κατάλογο πολιτιστικής κληρονομιάς του Ιράν.

Διαδοχικές ιστορικές περίοδοι έχουν αφήσει το στίγμα τους στην πόλη. Ένας στρατηγός, γνωστός ως Ντελαράμ του Ταφρές, μνημονεύεται για την υπηρεσία του στο Ιράν των Σασσανιδών κατά τη διάρκεια της ισλαμικής κατάκτησης.

Ένα κοντινό χωριό, το Ντελαράμ —γνωστό και ως Τεραράν— λέγεται ότι διατηρεί το όνομά του.

Τον 14ο αιώνα, ο ιστορικός και γεωγράφος Χαμνταλάχ Μουσταουφί κατέγραψε το Ταφρές στο γεωγραφικό του έργο «Νουζχάτ αλ-Κουλούμπ» (Nuzhat al-Qulub), περιγράφοντας 13 χωριά —μεταξύ των οποίων το Φαμ και το Ταρχουράν, που ήταν από τα μεγαλύτερα— και αναφέροντας ότι ο πληθυσμός ήταν κατά κύριο λόγο Σιίτες των Δώδεκα Ιμάμηδων (Twelver Shia).

Αυτή η μακρά παράδοση λόγιων επιτευγμάτων συνεχίστηκε και στους νεότερους χρόνους. Όταν το Ιράν χρειάστηκε τον πρώτο του μετεωρολογικό σταθμό, ο Σαγιέντ Μαχμούντ Χεσάμπι, ο οποίος καταγόταν από το Ταφρές, συνέβαλε στην ίδρυσή του. Επίσης, συνέβαλε στον καθορισμό της επίσημης ώρας της χώρας.

Όταν η περσική ποίηση αναζητούσε μια νέα φωνή για να εξερευνήσει τις εμπειρίες των γυναικών, τη βρήκε στο πρόσωπο της Φορούγκ Φαροχζάντ, οι γονείς της οποίας κατάγονταν από το Ταφρές. Ούτε ο Χεσάμπι ούτε η Φαροκζάντ αποτελούσαν μεμονωμένες περιπτώσεις. Ένας πρωτοπόρος μικροβιολόγος που ηγήθηκε του Ινστιτούτου Παστέρ, ένας χαρτογράφος που οργάνωσε την πρώτη έκθεση γεωγραφικών χαρτών στο Ιράν, καθώς και ένας δεξιοτέχνης της παραδοσιακής ιρανικής φωνητικής μουσικής —μαθητής του Νταρβίς Χαν— κατάγονταν όλοι από την ίδια επαρχία.

 

 

Χαρτογραφώντας το έθνος

Το 1955, ο Αμπάς Σαχάμπ, με καταγωγή από το Φαμ του Ταφρές, υποθήκευσε το σπίτι του προκειμένου να υλοποιήσει το όραμά του: την κατασκευή υδρογείων σφαιρών.

Έχοντας δει υδρογείους σε βιτρίνες καταστημάτων στην Ευρώπη, πίστευε ότι το Ιράν έπρεπε να παράγει τις δικές του.

Βρήκε έναν κατασκευαστή πρόθυμο να δημιουργήσει 1.000 υδρογείους, υπό την προϋπόθεση ότι ο ίδιος θα συνέτασσε το συνοδευτικό κείμενο. Ο Σαχάμπ συμφώνησε, αλλά όταν έφτασε η ώρα για την καταβολή της προκαταβολής, δεν διέθετε τα απαραίτητα χρήματα.

Ένας φίλος του, διευθυντής σε υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας του Ιράν, του πρότεινε μια λύση: να υποθηκεύσει το σπίτι του. Ο Σαχάμπ ακολούθησε τη συμβουλή και η ιστορία του έγινε σύντομα πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες. Η παραγωγή των υδρογείων ξεκίνησε.

Το εγχείρημα αυτό αποτέλεσε την αφετηρία μιας πολύ ευρύτερης κληρονομιάς. Ο Σαχάμπ αναδείχθηκε σε πρωτοπόρο της σύγχρονης ιρανικής χαρτογραφίας, συνδυάζοντας τις γεωγραφικές γνώσεις με την τεχνική ακρίβεια και την καλλιτεχνική δεξιοτεχνία.

Το 1960, οργάνωσε την πρώτη έκθεση γεωγραφικών βιβλίων, χαρτών και άτλαντων στο Ιράν, η οποία φιλοξενήθηκε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Τεχεράνης. Δύο δεκαετίες αργότερα, το 1981, δημιούργησε τον πρώτο γεωγραφικό χάρτη του ισλαμικού κόσμου.

Το έργο του περιλαμβάνει εκατοντάδες χειρόγραφα και εικονογραφημένα έργα, πολλά από τα οποία ενσωματώνουν διακοσμητικά στοιχεία εμπνευσμένα από την παραδοσιακή ιρανική τέχνη. Εξέδωσε επίσης άτλαντες για τον Περσικό Κόλπο και το Αφγανιστάν.

Το ινστιτούτο του οποίου ηγήθηκε δημιούργησε μια εκτενή συλλογή βιβλίων, περιοδικών, χαρτών και άτλαντων, αποτελώντας πολύτιμη πηγή για τους ερευνητές, ενώ παράλληλα διατηρούσε σχέσεις συνεργασίας με γεωγραφικά ιδρύματα του εξωτερικού.

 

Ο πατέρας της ιρανικής φυσικής

Ο Χεσαμπί γεννήθηκε στο Ταφρές το 1903 και, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, η πόλη αυτή παρέμεινε αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς του και του έργου του.

Τα παιδικά χρόνια του Χεσαμπί μοιράστηκαν ανάμεσα στο Ιράν και τον Λίβανο. Στη Βηρυτό, φοίτησε σε σχολείο που διηύθυναν Γάλλοι ιερείς, ενώ στο σπίτι η μητέρα του τον δίδασκε θρησκευτικά και περσική λογοτεχνία. Αποστήθισε το Κοράνι και εμβάθυνε στην ποίηση των Χαφέζ, Σααντί, Φερντοσί και Ρουμί.

Η εκπαιδευτική του πορεία σημαδεύτηκε από δυσκολίες. Τα οικονομικά προβλήματα και οι αναταράξεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου κατέστησαν την πρόοδό του κάθε άλλο παρά εύκολη.

Ωστόσο, επέμεινε, αποκτώντας πτυχία στη λογοτεχνία και τη βιολογία, προτού λάβει την πιστοποίηση του πολιτικού μηχανικού. Συντηρούσε την οικογένειά του εργαζόμενος στην τοπογραφία, το τεχνικό σχέδιο και την οδοποιία.

Στη Γαλλία, σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός, προτού στραφεί στην έρευνα στη φυσική, στη Σορβόννη. Το 1927, σε ηλικία μόλις 25 ετών, έλαβε το διδακτορικό του με άριστα, με διατριβή πάνω στην ευαισθησία των φωτοηλεκτρικών κυττάρων.

Στη συνέχεια, ο Χεσαμπί συνέβαλε στη θεμελίωση της σύγχρονης επιστημονικής υποδομής στο Ιράν. Ίδρυσε τον πρώτο μετεωρολογικό σταθμό της χώρας, ενώ εγκατέστησε και έθεσε σε λειτουργία το πρώτο μηχάνημα ακτινολογίας. Επίσης, βοήθησε στον καθορισμό της επίσημης ώρας του Ιράν και συνέβαλε στην ανάπτυξη του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης και της Σχολής Θετικών Επιστημών του.

Το έργο του επεκτάθηκε στην ίδρυση του Ινστιτούτου Γεωφυσικής και του Ερευνητικού Κέντρου Ατομικών Αντιδραστήρων, ενώ διαδραμάτισε ρόλο και στη δημιουργία του Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας του Ιράν.

Η θεωρία του σχετικά με το άπειρο των σωματιδίων προσέλκυσε διεθνές ενδιαφέρον. Μέσα από 25 επιστημονικές εργασίες, διατριβές και βιβλία, άφησε πίσω του μια σημαντική πνευματική κληρονομιά, η οποία αντικατόπτριζε το εύρος των επιστημονικών του ενδιαφερόντων.

Έχοντας ζήσει στη Βηρυτό, το Παρίσι και την Τεχεράνη, ο Χεσαμπί απεβίωσε στη Γενεύη το 1992. Σύμφωνα με την επιθυμία του, ενταφιάστηκε στο Ταφρές, την πόλη από όπου ξεκίνησε η ιστορία του.

 

 

Επιστήμονες και στοχαστές

Ο Δρ Αμπολγκασέμ Μπαχραμί, ο οποίος καταγόταν από το Ταφρές, θεωρείται ο πατέρας της μικροβιολογίας στο Ιράν. Σπούδασε ιατρική στο Νταρ αλ-Φονούν (Dar al-Fonun) προτού ενταχθεί στο Ινστιτούτο Παστέρ, όπου διετέλεσε αναπληρωτής διευθυντής το 1921 και υπηρεσιακός επικεφαλής το 1928.

Αργότερα, ηγήθηκε του Γενικού Τμήματος Υγείας —ενός φορέα αντίστοιχου με το σημερινό Υπουργείο Υγείας— προτού επιστρέψει στο Ινστιτούτο για να συνεχίσει την έρευνά του στη μικροβιολογία και τη βακτηριολογία. Απεβίωσε το 1950.

Ο Μπαχραμί συγκαταλέγεται μεταξύ αρκετών προσωπικοτήτων που γεννήθηκαν στο Ταφρές και συνέβαλαν στη διαμόρφωση του επιστημονικού και πνευματικού τοπίου του Ιράν. Ο βοτανολόγος Αχμάντ Παρσά προσέφερε σημαντικό έργο στην επιστήμη των φυτών, ενώ ο Ισά Μπεχνάμ συνέβαλε στην ίδρυση του Μουσείου Ανθρωπολογίας της Τεχεράνης, με εξειδίκευση στην αρχαιολογία και την ιρανική τέχνη.

Ο Αρντεσίρ Γκαβαμζαντέ αναγνωρίζεται για τον ρόλο του στην προώθηση των μεταμοσχεύσεων μυελού των οστών στο Ιράν. Ο Σαγιέντ Αμπντολχοσεΐν Μιρσεπασί υπήρξε πρωτοπόρος στον τομέα της ψυχολογίας, ενώ ο Τζαβάντ Χατζιάν αναδείχθηκε σε εξέχουσα μορφή της ιρανικής γεωλογίας.

Ποίηση, κινηματογράφος και τραγούδι

Ο Αλί Χαταμί, γεννημένος στο Ταφρές το 1944, εισήλθε στον χώρο του κινηματογράφου μέσω του θεάτρου και της δραματικής λογοτεχνίας. Αντλώντας έμπνευση από παραδοσιακές ιστορίες και ιστορικά γεγονότα, επιδίωξε να δημιουργήσει ταινίες με διακριτή ιρανική ταυτότητα, σε μια εποχή που ένα μεγάλο μέρος του ιρανικού κινηματογράφου βασιζόταν σε επαναλαμβανόμενες θεματικές.

Στις ταινίες του περιλαμβάνονται τα έργα «Καμάλ ολ-Μολκ», «Μητέρα» (Mother) και «Ντελσοντεγκάν» (Delshodegan). Η τηλεοπτική του σειρά «Χεζάρ Νταστάν» (Hezar Dastan) παραμένει ένα από τα πιο γνωστά έργα του. Ο Χαταμί πέθανε από καρκίνο το 1996, αφήνοντας ημιτελή μια κινηματογραφική ταινία για τον διάσημο παλαιστή Γκολαμρεζά Ταχτί.

Ο Αμπντολάχ Νταβαμί, γεννημένος το 1891 στο Τα —ένα χωριό στην περιοχή του Ταφρές—, αναδείχθηκε σε δεξιοτέχνη της παραδοσιακής ιρανικής φωνητικής μουσικής. Μαθήτευσε δίπλα σε σπουδαίους μουσικούς, όπως ο Νταρβίς Χαν και ο Αγκά Μιρζά Αμπντολάχ, συνεργάστηκε με το ραδιόφωνο και φορείς αφιερωμένους στη διαφύλαξη της μουσικής κληρονομιάς του Ιράν, ενώ εκπαίδευσε μαθητές που μετέφεραν την παράδοση στις επόμενες γενιές.

Η ποιήτρια Φορούχ Φαροχζάντ γεννήθηκε στην Τεχεράνη το 1934, από γονείς που κατάγονταν από το Ταφρές. Η πρώτη της συλλογή, *Asir* («Αιχμάλωτη»), κυκλοφόρησε το 1955, ακολουθούμενη από το *Divar* («Ο Τοίχος») το 1957 και το *Esyan* («Εξέγερση») το 1958.

Η συλλογή της *Tavallodi Digar* («Μια Άλλη Γέννηση»), που εκδόθηκε το 1964, αποτέλεσε σημείο καμπής στη λογοτεχνική της πορεία. Γράφοντας με ειλικρίνεια για τα συναισθήματα και τις εμπειρίες των γυναικών —σε μια εποχή που τέτοια θέματα έρχονταν σε ρήξη με τις κοινωνικές προσδοκίες—, η Φαροχζάντ μάγεψε τους αναγνώστες με την εντυπωσιακή εικονοποιία της, την αμεσότητά της και την οξεία παρατηρητικότητά της απέναντι στην καθημερινή ζωή. Ασχολήθηκε επίσης με τη σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ.

Η ζωή της διακόπηκε πρόωρα σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1967, σε ηλικία μόλις 32 ετών.

Ο Σαγιέντ Μοτζτάμπα Χεϊνταρί, επικεφαλής του Τμήματος Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Τουρισμού και Χειροτεχνίας της επαρχίας Ταφρές, περιγράφει την περιοχή ως μία από τις λίγες επαρχίες στο Ιράν που συγκεντρώνει τόσο σημαντικές προσωπικότητες.

Από τη μικροβιολογία και την ιατρική μέχρι τον κινηματογράφο, την ποίηση και τη μουσική, άνθρωποι που συνδέονται με το Ταφρές έχουν αφήσει το στίγμα τους σε ποικίλους τομείς της ιρανικής ζωής. Τα επιτεύγματά τους εκτείνονται σε διαφορετικές γενιές και επιστημονικά πεδία, ωστόσο οι ιστορίες τους οδηγούν πίσω στην ίδια μικρή επαρχία του κεντρικού Ιράν — έναν τόπο του οποίου η επιρροή φτάνει πολύ πέρα ​​από τους λόφους του.

 

PressTV

https://www.presstv.co.uk/Detail/2026/10/23/779033/discover-iran-tafresh-historic-town-scientists-poets-artists-markazi-legacy-lives-on

—

Author

Facebook
X
Telegram
WhatsApp
Email