Πώς μια νέα αμερικανο-ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν θα μπορούσε να θέσει τις ισραηλινές πυρηνικές υποδομές στο στόχαστρο
Του Αρμάν Σαριατί
Κατά τη διάρκεια του 12ήμερου επιβεβλημένου πολέμου τον Ιούνιο του περασμένου έτους, ισραηλινά αεροσκάφη —ακολουθούμενα από αμερικανικά βομβαρδιστικά τύπου B-2— έπληξαν, το ένα μετά το άλλο, τον πυρηνικό αντιδραστήρα στο Khondab, τις εγκαταστάσεις εμπλουτισμού στο Natanz και το Fordow, καθώς και το Κέντρο Πυρηνικής Τεχνολογίας στο Ισφαχάν.
Στη συγκεκριμένη επιχείρηση, γνωστή ως «Επιχείρηση Μεσάνυχτο Σφυρί» (Operation Midnight Hammer), φέρεται να χρησιμοποιήθηκαν τουλάχιστον δεκατέσσερις βόμβες τύπου GBU-57A/B —σχεδιασμένες για την καταστροφή οχυρωμένων υπόγειων εγκαταστάσεων— καθώς και πύραυλοι Tomahawk που εκτοξεύτηκαν από υποβρύχια, εναντίον τριών ιρανικών εγκαταστάσεων στο κεντρικό Ιράν.
Κατά τη διάρκεια του 40ήμερου επιβεβλημένου πολέμου που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, οι ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις δέχθηκαν εκ νέου πλήγματα —συμπεριλαμβανομένου του πυρηνικού αντιδραστήρα στο Khondab, κοντά στο Arak— σε μια επίθεση που αποτελεί την πιο απροκάλυπτη και παράνομη ενέργεια εναντίον πυρηνικών υποδομών υπό την εποπτεία του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ/IAEA) στη σύγχρονη ιστορία.
Ποτέ άλλοτε δηλωμένες, επιτηρούμενες και ειρηνικές πυρηνικές και επιστημονικές εγκαταστάσεις —που ανήκουν σε κράτος το οποίο δεν διαθέτει πυρηνικά όπλα και είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων (NPT)— δεν είχαν δεχθεί τόσο απροκάλυπτη επίθεση από πυρηνικά εξοπλισμένες οντότητες που δρουν αυθαίρετα. Την ίδια στιγμή, οι κάμερες και οι σφραγίδες του ΔΟΑΕ, που ήταν εγκατεστημένες στις εν λόγω τοποθεσίες, κατέγραφαν το σκοτάδι που κάλυπτε ορισμένες από τις πιο αυστηρά επιτηρούμενες εγκαταστάσεις παγκοσμίως.
Ο Ηγέτης της Ισλαμικής Επανάστασης, Αγιατολάχ Σαγιέντ Αλί Χαμενεΐ —ο οποίος είχε εκδώσει θρησκευτική απόφαση (φατβά) κατά των πυρηνικών όπλων— έπεσε μάρτυρας κατά τα αρχικά πλήγματα του πολέμου του 2026. Το Ιράν ανέστειλε άμεσα τη συνεργασία του με τον ΔΟΑΕ τον Ιούλιο του 2025 και δεν την έχει αποκαταστήσει πλήρως μέχρι σήμερα, εν μέσω της συνεχιζόμενης πολεμοκάπηλης ρητορικής των ΗΠΑ, αλλά και της μη εποικοδομητικής, πολιτικοποιημένης στάσης του διεθνούς πυρηνικού οργανισμού.
Μετά τη διεθνή σιωπή απέναντι στον απρόκλητο και παράνομο επιθετικό πόλεμο κατά του Ιράν —και την αποτυχία εξαναγκασμού της Τεχεράνης σε συνθηκολόγηση— τα καθεστώτα των ΗΠΑ και του Ισραήλ συζητούν πλέον ανοιχτά το ενδεχόμενο περαιτέρω πληγμάτων κατά ιρανικών εγκαταστάσεων. Μάλιστα, η ονομασία «Pickaxe Mountain» (Βουνό της Αξίνας) αναφέρεται όλο και συχνότερα ως πιθανός στόχος. Ο επόμενος στόχος και γιατί ο βομβαρδισμός του δεν θα έχει σημασία
Το βουνό Pickaxe (Pickaxe Mountain) —γνωστό και ως Kuh-e Kolang Gaz Lā— είναι μια οροσειρά από σκληρό γρανίτη, η οποία βρίσκεται περίπου δύο χιλιόμετρα νότια της Νατάνζ, στην επαρχία Ισφαχάν.
Το Ιράν έχει αφιερώσει χρόνια στη διάνοιξη ενός εκτεταμένου συμπλέγματος σηράγγων κάτω από την οροσειρά, το οποίο εκτιμάται ότι φτάνει σε βάθος περίπου 100 μέτρων — περίπου 20 μέτρα βαθύτερα από τις εγκαταστάσεις στο Φορντόου (Fordow).
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, έχει απειλήσει επανειλημμένα ότι θα πλήξει τη συγκεκριμένη τοποθεσία. Τον Οκτώβριο του 2026, δήλωσε δημόσια ότι η Ουάσιγκτον παρακολουθεί τη δραστηριότητα στο βουνό Pickaxe και σε τρεις άλλες τοποθεσίες, αναφέροντας στους δημοσιογράφους ότι δεν αποκλείει μια νέα στρατιωτική επιχείρηση — ίσως «άλλη μια μικρή “Epic Fury”».
Η απάντηση του Ιράν υπήρξε κατηγορηματική: οποιαδήποτε επίθεση στο βουνό Pickaxe θα αντιμετωπιστεί με αποφασιστικά και συντριπτικά αντίποινα. Ωστόσο, υπάρχει ένα βαθύτερο πρόβλημα στη λογική μιας τέτοιας επιχείρησης — ένα ζήτημα που οι εμπνευστές των δύο προηγούμενων πολέμων δεν αντιμετώπισαν ποτέ ικανοποιητικά.
Η τεχνογνωσία μιας χώρας στον εμπλουτισμό ουρανίου και την κατασκευή φυγοκεντρωτών δεν μπορεί να εξαλειφθεί μέσω βομβαρδισμών. Ακόμη και αν ένα πλήγμα στο βουνό Pickaxe ήταν επιτυχές —κάτι εξαιρετικά αβέβαιο, δεδομένου του βάθους των εγκαταστάσεων και του γρανιτένιου πετρώματος που τις περιβάλλει— δεν θα ήταν ικανό να εξουδετερώσει τις εγχώριες και απρόσβλητες πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν.
Τα σημαντικότερα στοιχεία αυτών των δυνατοτήτων είναι το εκπαιδευμένο προσωπικό, η τεχνική τεκμηρίωση και η βιομηχανική τεχνογνωσία — στοιχεία που έχουν πλέον ενσωματωθεί βαθιά στις δομές της χώρας.
Οι αποδεδειγμένες δυνατότητες του Ιράν
Η προειδοποίηση του Ιράν δεν βασίζεται μόνο σε ρητορική, αλλά και στο στρατιωτικό ιστορικό των δύο προηγούμενων συγκρούσεων. Τον Μάρτιο του 2026, μετά από ισραηλινά πλήγματα σε ιρανικό έδαφος και πυρηνικές εγκαταστάσεις, ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι έπληξαν περιοχές κοντά στη Ντιμόνα και το Αράντ, στο νότιο τμήμα των κατεχόμενων εδαφών.
Αν και οι πύραυλοι δεν είχαν ως στόχο να διεισδύσουν στο Πυρηνικό Ερευνητικό Κέντρο «Σιμόν Πέρες» στην έρημο Νεγκέβ, έπληξαν εγκαταστάσεις που βρίσκονταν μόλις λίγα χιλιόμετρα από τον αντιδραστήρα, στέλνοντας μια σαφή προειδοποίηση.
Σε μια άλλη επίδειξη της εμβέλειάς του, ιρανικοί πύραυλοι έπληξαν το διυλιστήριο πετρελαίου Bazan στη Χάιφα. Μια παρόμοια ικανότητα είχε φανεί ήδη κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου του 2025, όταν ένα ιρανικό πυραυλικό πλήγμα προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στο διυλιστήριο της Χάιφα, αναγκάζοντας τη διακοπή της λειτουργίας του.

Αυτό που καθιστά τη συγκεκριμένη εξέλιξη στρατιωτικά σημαντική είναι η αποτυχία της εκτεταμένης αμυντικής αρχιτεκτονικής, η οποία είχε σχεδιαστεί ακριβώς για να αποτρέπει τέτοιου είδους αντίποινα.
Το πολυεπίπεδο δίκτυο αεράμυνας του Ισραήλ —το οποίο περιλαμβάνει τα συστήματα Arrow-2 και Arrow-3, το David’s Sling, τις συστοιχίες THAAD (αμερικανικής προέλευσης), τα συστήματα Patriot, καθώς και αμερικανικά πολεμικά πλοία εξοπλισμένα με το σύστημα Aegis στη Μεσόγειο— είναι διασυνδεδεμένο με επίγειες και διαστημικές δυνατότητες έγκαιρης προειδοποίησης και εντοπισμού στόχων.
Πρόκειται, αναμφίβολα, για την πιο εξελιγμένη και δαπανηρή αρχιτεκτονική αεράμυνας που έχει αναπτυχθεί ποτέ. Ωστόσο, το Ιράν κατάφερε να πλήξει ευαίσθητες τοποθεσίες εντός των κατεχόμενων εδαφών, χρησιμοποιώντας βαλλιστικούς πυραύλους στερεού καυσίμου με σύστημα καθοδήγησης ακριβείας — και μάλιστα με σχετικά περιορισμένο αριθμό βλημάτων.
Τα επιχειρησιακά γεγονότα του Μαρτίου του 2026 —συμπεριλαμβανομένου του πλήγματος σε διυλιστήριο και της επίδειξης της εμβέλειας των ιρανικών πυραύλων κοντά στη Ντιμόνα— έδωσαν απάντηση σε ένα κρίσιμο ερώτημα: η Τεχεράνη διαθέτει τη δυνατότητα να διαπεράσει την ισραηλινή άμυνα και να πλήξει τοποθεσίες στρατηγικής σημασίας.
Μέχρι στιγμής, το Ιράν έχει αποφύγει να πλήξει απευθείας τον ίδιο τον αντιδραστήρα της Ντιμόνα. Αυτή η αυτοσυγκράτηση πρέπει να ερμηνευθεί ως στρατηγική επιλογή και όχι ως αδυναμία προσέγγισης της εγκατάστασης.

Γιατί η Ντιμόνα δεν είναι Φορντό
Η συζήτηση στις δυτικές πρωτεύουσες σχετικά με την τρωτότητα του Ιράν απέναντι σε βόμβες διάτρησης οχυρωμένων θέσεων (bunker-busters) παραβλέπει, σε μεγάλο βαθμό, μια άλλη πτυχή: τις στρατηγικές αδυναμίες του ίδιου του Ισραήλ. Το Ιράν είναι μια τεράστια χώρα, έκτασης περίπου 1,6 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων, όπου οι πυρηνικές υποδομές του —που προορίζονται για ειρηνικούς και επιστημονικούς σκοπούς— είναι διασπαρμένες σε πολλές τοποθεσίες, όπως η Νατάνζ, το Φορντό, το Ισπαχάν, το Αράκ, οι ακτές του Μπουσέρ και, πιο πρόσφατα, το «Όρος Pickaxe».
Οι εγκαταστάσεις αυτές απέχουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μεταξύ τους, γεγονός που καθιστά το πυρηνικό δυναμικό της χώρας γεωγραφικά διασκορπισμένο και δυσχεραίνει την εξουδετέρωσή του μέσω μιας συγκεντρωμένης και πολυεπίπεδης στρατιωτικής επίθεσης.
Αντιθέτως, τα εδάφη που ελέγχονται από το Ισραήλ είναι συγκριτικά μικρότερα σε έκταση, ενώ οι πυρηνικές υποδομές του καθεστώτος είναι πολύ πιο συγκεντρωμένες. Η κύρια πυρηνική εγκατάσταση βρίσκεται στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών «Σιμόν Πέρες» στην έρημο Νεγκέβ, περίπου 13 χιλιόμετρα από την πόλη Ντιμόνα.
Σύμφωνα με αναλύσεις που βασίζονται σε ανοιχτές πηγές και δηλώσεις ειδικών που γνωρίζουν τη συγκεκριμένη τοποθεσία, το συγκρότημα αποτελείται από Η εγκατάσταση περιβάλλεται από εκτεταμένες στρατιωτικές υποδομές, συμπεριλαμβανομένων ηλεκτροφόρων περιφράξεων, οδών περιπολίας και συστημάτων αεράμυνας.
Τον Ιανουάριο του 2026, το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI) εκτίμησε ότι το Ισραήλ διέθετε περίπου 90 πυρηνικές κεφαλές, καθώς και αποθέματα σχάσιμου υλικού που θα επαρκούσαν ενδεχομένως για την παραγωγή ενός σημαντικά μεγαλύτερου οπλοστασίου.
Ο αντιδραστήρας, ο οποίος κατασκευάστηκε με γαλλική συνδρομή και βρίσκεται σε λειτουργία από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, είναι μια εγκατάσταση βαρέος ύδατος και φυσικού ουρανίου, η οποία ιστορικά συνδέεται με την παραγωγή πλουτωνίου και τριτίου. Ο ρόλος του στο πλαίσιο του πυρηνικού προγράμματος του Ισραήλ αποτελεί εδώ και καιρό αντικείμενο αναλύσεων βάσει ανοιχτών πηγών (open-source analysis) και διεθνούς ελέγχου.
Το κρίσιμο στρατηγικό σημείο δεν είναι ότι το Ιράν θα χρειαζόταν απαραίτητα να καταστρέψει ολοκληρωτικά το συγκρότημα της Ντιμόνα. Αντιθέτως, η συγκέντρωση και η αλληλεξάρτηση των πυρηνικών υποδομών του Ισραήλ δημιουργούν τρωτά σημεία διαφορετικής φύσης από εκείνα που αντιμετωπίζει το Ιράν.
Η διατάραξη των κρίσιμων υποστηρικτικών υποδομών, των βιομηχανικών δυνατοτήτων και των συναφών εγκαταστάσεων θα μπορούσε να έχει συνέπειες που εκτείνονται πολύ πέρα από την άμεση ζημιά, επηρεάζοντας ενδεχομένως τη συνέχεια του πυρηνικού προγράμματος του Ισραήλ για χρόνια.
Ο αντιδραστήρας και οι υποστηρικτικές του υποδομές
Ο αντιδραστήρας βαρέος ύδατος κατέχει κεντρική θέση στην ανάπτυξη του πυρηνικού προγράμματος του Ισραήλ. Η λειτουργία του εξαρτάται από ένα ευρύτερο δίκτυο υποστηρικτικών υποδομών, βιομηχανικών δυνατοτήτων, συστημάτων συντήρησης και εξειδικευμένων εγκαταστάσεων.
Οι λειτουργίες αυτές είναι αλληλένδετες, πράγμα που σημαίνει ότι η ανθεκτικότητα της συνολικής εγκατάστασης δεν εξαρτάται απλώς από την προστασία του ίδιου του αντιδραστήρα, αλλά και από την αδιάλειπτη λειτουργία του ευρύτερου συγκροτήματος.
Η διάκριση αυτή είναι σημαντική κατά τη σύγκριση των στρατηγικών τρωτών σημείων του Ιράν και του ισραηλινού καθεστώτος. Οι πυρηνικές υποδομές δεν ορίζονται αποκλειστικά από τη φυσική προστασία ενός αντιδραστήρα ή μιας εγκατάστασης εμπλουτισμού. Περιλαμβάνουν επίσης τα βιομηχανικά, επιστημονικά και εφοδιαστικά συστήματα που διατηρούν τις πυρηνικές δυνατότητες μιας χώρας σε βάθος χρόνου.

Το συγκρότημα επανεπεξεργασίας και κατασκευής εξαρτημάτων
Αυτή είναι η καρδιά του ισραηλινού προγράμματος πυρηνικών όπλων. Η μονάδα επανεπεξεργασίας εξάγει πλουτώνιο από τα απόβλητα της Ντιμόνα, ενώ παράλληλα παράγει δευτεριούχο λίθιο και εξαρτήματα από βηρύλλιο για πυρηνικά όπλα.
Οι επιφανειακές εγκαταστάσεις που το περιβάλλουν είναι επίσης επιχειρησιακά σημαντικές.

Παραγωγή λιθίου και ράβδων καυσίμου
Πρόκειται για μια εγκατάσταση που βρίσκεται κατά κύριο λόγο στην επιφάνεια του εδάφους και παράγει ακατέργαστο λίθιο και δευτεριούχο λίθιο για την προαναφερθείσα μονάδα, καθώς και ράβδους καυσίμου από φυσικό ουράνιο που τροφοδοτούν τον αντιδραστήρα της Ντιμόνα.
Δεδομένου ότι ένα μεγάλο μέρος της βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια του εδάφους, αποτελεί ένα από τα πιο εκτεθειμένα σημεία της εγκατάστασης.
Επεξεργασία ύδατος και ανάκτηση ουρανίου
Η μονάδα αυτή επεξεργάζεται τα λύματα από το συγκρότημα επανεπεξεργασίας και ανακτά ουράνιο από αυτά. Η απώλειά της υποβαθμίζει έμμεσά τη λειτουργία του συγκροτήματος επανεπεξεργασίας και κατασκευής εξαρτημάτων.
Άλλες εγκαταστάσεις στο συγκρότημα «Σιμόν Πέρες» περιλαμβάνουν τη μονάδα παραγωγής περιβλημάτων αλουμινίου για τις ράβδους καυσίμου, μονάδες εμπλουτισμού με χρήση λέιζερ και φυγοκεντρητών αερίου, παραγωγή μετάλλου απεμπλουτισμένου ουρανίου, καθώς και δραστηριότητες έρευνας και ανάπτυξης.
Αναλύσεις που βασίζονται σε ανοιχτές πηγές πληροφοριών (open-source intelligence) εντοπίζουν και άλλα σημεία υψηλής αξίας, η απώλεια των οποίων θα προκαλούσε αλυσιδωτές επιπτώσεις σε ολόκληρο το συγκρότημα.

Η εγγενής αδυναμία
Το συγκρότημα της Ντιμόνα δεν είναι απλώς ένας αντιδραστήρας που μπορεί να τεθεί εκτός λειτουργίας ή να καταστεί άνευ σημασίας με ένα και μόνο πλήγμα. Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη πυρηνική εγκατάσταση που περιλαμβάνει πολλαπλές λειτουργίες, όπως η αποθήκευση αναλωμένου πυρηνικού καυσίμου, η επανεπεξεργασία και ο χειρισμός πυρηνικών υλικών.
Η πυρηνική υποδομή του Ισραήλ είναι συγκεντρωμένη, αλληλεξαρτώμενη και, εν μέρει, εκτεθειμένη στην επιφάνεια, ενώ τα συστήματα υποστήριξής της παρουσιάζουν τρωτά σημεία διαφορετικά από εκείνα των πιο αυστηρά προστατευμένων κεντρικών εγκαταστάσεών της.
Αυτή η ευρύτερη εικόνα εγείρει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με την ανθεκτικότητα της πυρηνικής υποδομής του Ισραήλ απέναντι στις αποδεδειγμένες πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν —συμπεριλαμβανομένων των βαλλιστικών πυραύλων στερεού καυσίμου με σύστημα καθοδήγησης ακριβείας— καθώς και την ικανότητά του να διαπερνά ακόμη και εξαιρετικά εξελιγμένα συστήματα αεράμυνας.
Αυτά τα τρωτά σημεία υπονομεύουν επίσης τη λογική κλιμάκωσης που τέθηκε σε εφαρμογή κατά τους δύο προηγούμενους πολέμους. Μια εχθρική οντότητα που επιτίθεται στις πυρηνικές εγκαταστάσεις ενός δημοκρατικού, κυρίαρχου κράτους, διακινδυνεύει να προκαλέσει αντίποινα ε Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο έχει σημασία η διάκριση μεταξύ των αποδεδειγμένων δυνατοτήτων του Ιράν και των πραγματικών επιλογών του. Κατά τη διάρκεια του 40ήμερου πολέμου, ιρανικοί πύραυλοι έπληξαν περιοχές κοντά στη Ντιμόνα, αντί για την ίδια την πυρηνική εγκατάσταση. Έπληξαν επίσης ένα διυλιστήριο και μια άλλη περιοχή, χωρίς όμως να επιτεθούν απευθείας στον αντιδραστήρα. Με τον τρόπο αυτό, η Τεχεράνη κατέδειξε το βεληνεκές της, αποφεύγοντας ωστόσο να πλήξει τον αντιδραστήρα.
Το παιχνίδι που ξεκίνησε – και ποιος μπορεί να το τερματίσει
Η αλληλουχία των γεγονότων έχει σημασία. Η στρατιωτική επίθεση εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν —οι οποίες τελούσαν υπό καθεστώς διασφαλίσεων— δεν ξεκίνησε από την Τεχεράνη. Άρχισε με απρόκλητες ισραηλινές και αμερικανικές επιθέσεις στη Νατάνζ, το Φορντόου, το Ισφαχάν και το Αράκ κατά τα έτη 2025 και 2026, οι οποίες συνοδεύονταν από επανειλημμένες δηλώσεις Ισραηλινών και Αμερικανών ηγετών ότι στόχος ήταν να εμποδιστεί το Ιράν από το να αποκτήσει πυρηνική βόμβα.
Όπως συμβαίνει με την πυρηνική υποδομή οποιασδήποτε άλλης οντότητας, έτσι και οι εγκαταστάσεις του Ισραήλ δεν μπορούν να θεωρηθούν άτρωτες σε στρατιωτική επίθεση. Η γεωγραφική τους συγκέντρωση εγείρει επιπλέον ερωτήματα σχετικά με τη στρατηγική τους τρωτότητα. Αυτή είναι μια περιγραφή του στρατηγικού περιβάλλοντος που διαμορφώθηκε, εν μέρει, εξαιτίας των δύο προηγούμενων πολέμων.
Εάν ο τρίτος πόλεμος —για τον οποίο γίνεται λόγος τώρα— στραφεί κατά του «Όρους της Αξίνας» (Pickaxe Mountain), η Τεχεράνη θα έχει επιπλέον επιχειρήματα για να επικαλεστεί το προηγούμενο που δημιουργήθηκε από τις επιθέσεις στις δικές της πυρηνικές υποδομές, χρησιμοποιώντας το ως δικαιολογία για τη διεύρυνση του εύρους των πιθανών αντιποίνων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες αυτές οι εγκαταστάσεις βρίσκονται στην έρημο Νεγκέβ, μακριά από μεγάλα πληθυσμιακά κέντρα και σε απόσταση από τις πόλεις και τους οικισμούς εντός των κατεχόμενων εδαφών· συνεπώς, υπό αυτή την οπτική, δεν θα υπήρχε κίνδυνος για τους ανθρώπους —είτε πρόκειται για Παλαιστινίους είτε για Ισραηλινούς εποίκους.
Από την άλλη πλευρά, το συγκρότημα της Ντιμόνα ουδέποτε τέθηκε υπό τις διασφαλίσεις του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ), το Ισραήλ έχει αρνηθεί να προσχωρήσει στη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων, ενώ ο στρατιωτικός χαρακτήρας της εγκατάστασης παραμένει κρυμμένος από τους διεθνείς επιθεωρητές εδώ και έξι δεκαετίες. Υπό αυτό το πρίσμα, η ευθύνη για οποιαδήποτε διαρροή θα βάραινε το καθεστώς που κατασκεύασε κρυφά, μέσα στην έρημο, μια εγκατάσταση παραγωγής όπλων που δεν υπόκειται σε κανέναν έλεγχο.
PressTV
https://www.presstv.co.uk/Detail/2026/11/01/779657/the-nuclear-glass-house-the-likely-iranian-response-to-further-attacks-on-its-nuclear-facilities
—