Του Καθηγητή Αμπντολλάχι Ντανλάντι
Σε περιόδους παγκόσμιας έντασης και σύγκρουσης, η αλήθεια συχνά γίνεται το πρώτο θύμα, επισκιασμένη από προπαγάνδα, παραπληροφόρηση και διαστρεβλωμένες αφηγήσεις.
Καθώς οι απειλές εντείνονται και η ρητορική του πολέμου επανεμφανίζεται, ιδιαίτερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Σιωνιστικό καθεστώς εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, ο κόσμος βρίσκεται για άλλη μια φορά αντιμέτωπος με ένα οικείο μοτίβο: διαστρέβλωση που μεταμφιέζεται σε ανάλυση, προπαγάνδα που παρουσιάζεται ως ανησυχία και ευσεβείς πόθοι που ανυψώνονται σε βεβαιότητα.
Σε τέτοιες στιγμές, η ουδετερότητα γίνεται συνενοχή και η σιωπή γίνεται επιδοκιμασία του ψεύδους.
Πρόσφατες ταραχές στο Ιράν, υποστηριζόμενες από το εξωτερικό, έχουν εκμεταλλευτεί εχθρικά μέσα ενημέρωσης και ορισμένους πολιτικούς παράγοντες ως υποτιθέμενα στοιχεία ενός κράτους που καταρρέει.
Προσεκτικά κομμένα πλάνα, επιλεκτικές αφηγήσεις και σκόπιμη υπερβολή έχουν χρησιμοποιηθεί για να κατασκευάσουν μια φαντασίωση στην οποία η Ισλαμική Δημοκρατία στέκεται απομονωμένη από τον λαό της και εγκαταλελειμμένη από την ιστορία.
Ωστόσο, τα αδιάσειστα στοιχεία, η μακροπρόθεσμη παρατήρηση και η πολιτική πραγματικότητα δείχνουν αποφασιστικά προς την αντίθετη κατεύθυνση: η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν συνεχίζει να απολαμβάνει βαθιά ριζωμένη υποστήριξη από τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού της, ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζει ξένες απειλές και εξωτερικό καταναγκασμό.
Όσοι ήδη γιορτάζουν την «πτώση» του Ιράν δεν ασχολούνται με σοβαρή πολιτική ανάλυση. Ενδίδουν σε ιδεολογικές αυταπάτες.
Για πάνω από τέσσερις δεκαετίες, οι ίδιες προβλέψεις ανακυκλώνονται με μηχανική βεβαιότητα, μετά από κυρώσεις, μετά από δολοφονίες, μετά από δολιοφθορά, μετά από οικονομικό πόλεμο, κι όμως η Ισλαμική Δημοκρατία παραμένει όρθια. Επειδή είναι αγκυροβολημένη στην κυριαρχία, τη θυσία και την αντίσταση στην κυριαρχία. Τα κράτη καταρρέουν όταν χάνουν τη νομιμότητά τους εσωτερικά. Το Ιράν αντίθετα την έχει εδραιώσει υπό πίεση.
Σε αυτή την φορτισμένη ατμόσφαιρα, η πρόσφατη ομιλία του Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης, Αγιατολλά Σεγιέντ Αλί Χαμενεΐ, είχε ιδιαίτερο βάρος. Ήταν μια ομιλία ψυχραιμίας, ιστορικής επίγνωσης και στρατηγικής αυτοπεποίθησης. Το μήνυμά του ήταν σαφές: η αλαζονεία δεν είναι δύναμη και η δύναμη χωρίς ηθική βάση είναι εύθραυστη. Η εποχή του αδιαμφισβήτητου αμερικανικού καταναγκασμού διαβρώνεται, όχι λόγω συνθημάτων, αλλά λόγω της συσσωρευμένης αντίστασης, της εσωτερικής αποσύνθεσης και της παγκόσμιας αναδιάταξης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα δεν είναι πλέον ο αδιαμφισβήτητος ηγεμόνας που κάποτε φανταζόταν ότι ήταν. Είναι πολιτικά πολωμένες, οικονομικά πιεσμένες, στρατιωτικά υπερβολικά επιβαρυμένες και δέχονται ολοένα και μεγαλύτερη αντίσταση σε όλη τη Δυτική Ασία, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική και πέρα από αυτήν.
Η άνευ όρων συμμαχία τους με το σιωνιστικό καθεστώς δεν έχει αποφέρει σταθερότητα αλλά διαρκή κρίση, όχι ασφάλεια αλλά διευρυνόμενα μέτωπα αντίστασης. Κάθε πράξη επιθετικότητας έχει οδηγήσει σε βαθύτερη περιφερειακή συνεργασία μεταξύ εκείνων που αρνούνται την υποταγή.
Το Ιράν βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της αντίστασης από αρχής. Επέλεξε την ανεξαρτησία αντί της εξάρτησης, την αξιοπρέπεια αντί της ομαλοποίησης και την αυτοδιάθεση αντί της επιβαλλόμενης υπακοής.
Αυτή η επιλογή το έχει καταστήσει στόχο κυρώσεων, δολιοφθοράς, δαιμονοποίησης και απειλών, αλλά το έχει κάνει και σύμβολο. Η ιστορία είναι σαφής: τα έθνη που παραδίδουν την κυριαρχία τους για προσωρινή ανακούφιση χάνουν τόσο την αξιοπρέπειά τους όσο και το μέλλον τους.
Για την Μουσουλμανική Ούμμα, αυτή η στιγμή δεν είναι απλώς γεωπολιτική. είναι βαθιά ηθική. Το Ισλάμ απαιτεί ηθική διάκριση, την ικανότητα διάκρισης μεταξύ επιτιθέμενου και θύματος, μεταξύ πολιορκίας και άμυνας, μεταξύ αλήθειας και κατασκευασμένου ψεύδους.
Το να προσποιούμαστε ουδετερότητα όταν ένα μουσουλμανικό έθνος απειλείται ανοιχτά, στραγγαλίζεται οικονομικά και περικυκλώνεται στρατιωτικά δεν είναι σοφία. είναι αποποίηση ευθύνης.
Η εντολή του Κορανίου να υπερασπιζόμαστε σταθερά τη δικαιοσύνη δεν συνοδεύεται από συνθήκες άνεσης ή ευκολίας. Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, παρά το γεγονός ότι είναι, έχει σταθερά τοποθετηθεί ενάντια στην αυτοκρατορική κυριαρχία, υπερασπιζόμενη την Παλαιστίνη και απορρίπτοντας τον σιωνιστικό και νεοαποικιακό έλεγχο επί των μουσουλμανικών εδαφών.
Αυτές οι θέσεις δεν είναι περιθωριακές. Χτυπούν την καρδιά του ιστορικού αγώνα της Ούμμα.
Όσοι επευφημούν τις κυρώσεις, τον βομβαρδισμό ή την κατάρρευση του καθεστώτος, είτε από άγνοια, είτε από θρησκευτικές προκαταλήψεις, είτε από ευθυγράμμιση με αυτοκρατορικές αφηγήσεις, δεν υποστηρίζουν τη μεταρρύθμιση. Υποστηρίζουν την υποδούλωση. Καμία κοινωνία δεν έχει απελευθερωθεί ποτέ από ξένους πυραύλους και καμία Ούμμα δεν έχει ποτέ σηκωθεί χειροκροτώντας την πολιορκία της.
Αυτή είναι επομένως μια καθοριστική δοκιμασία για τους μελετητές, τους ακτιβιστές, τους διανοούμενους και τους απλούς πιστούς: να βλέπουν καθαρά σε μια εποχή εξαπάτησης και να στέκονται ακλόνητα δίπλα στην αλήθεια όταν αυτή δέχεται επίθεση.
Η υποστήριξη του Ιράν σήμερα δεν αφορά προσωπικότητες, αιρέσεις ή πολιτικές βολικότητας. Πρόκειται για την υπεράσπιση της αρχής ότι τα μουσουλμανικά έθνη έχουν το δικαίωμα να χαράσσουν τις δικές τους τύχες χωρίς εξωτερικό καταναγκασμό.
Η ιστορία ευνοεί όσους επιμένουν με πεποίθηση, όχι όσους στοιχηματίζουν στην αλαζονεία. Οι αυτοκρατορίες ανεβαίνουν δυνατά και καταρρέουν ξαφνικά. Τα έθνη που βασίζονται στην πίστη, την υπομονή και την αντίσταση ξεπερνούν τις καταιγίδες.
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει αντιμετωπίσει καταιγίδες στο παρελθόν και παραμένει όρθια. Όσοι κατανοούν την ιστορία ξέρουν γιατί. Όσοι κατανοούν το Ισλάμ ξέρουν πού πρέπει να σταθούν.
Ο καθηγητής Αμπντολλάχι Ντανλάντι είναι μέλος του Ισλαμικού Κινήματος στη Νιγηρία.
PressTV
https://www.presstv.ir/Detail/2026/01/13/762278/how-iran-stands-tall-mighty-against-world-arrogant-powers-their-sinister-plots
—
