Της Ντίνα Γ. Σουλεϊμάν
Αυτή την εβδομάδα συμπληρώνονται έξι χρόνια από το μαρτυρικό θάνατο του Στρατηγού Γασέμ Σολεϊμανί, μιας κεντρικής προσωπικότητας στη σύγχρονη Δυτική Ασία (Μέση Ανατολή) και ενός ακλόνητου υπερασπιστή της ασφάλειας και της κυριαρχίας της περιοχής.
Περισσότερο από ένας διάσημος στρατιωτικός διοικητής, ο Στρατηγός Σολεϊμανί ήταν ένας λαμπρός στρατηγός, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον περιορισμό της εξάπλωσης του χάους, ιδίως στην αντιμετώπιση της ανόδου των εξτρεμιστικών και τρομοκρατικών ομάδων Τακφίρι.
Η δολοφονία του δεν ήταν απλώς η απώλεια μιας βασικής αντιτρομοκρατικής προσωπικότητας, αλλά αποκάλυψε επίσης ένα εντυπωσιακό παράδοξο στην καρδιά της δυτικής αφήγησης για τον λεγόμενο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».
Για το Ιράν και τους συμμάχους του, η εμπλοκή στη Συρία δεν ήταν ποτέ ένα σχέδιο εδαφικής ή ιδεολογικής επέκτασης, αλλά μια στρατηγική προσπάθεια για την αποτροπή της περιφερειακής αποσύνθεσης που τροφοδοτήθηκε από την άνοδο των τρομοκρατικών ομάδων Τακφίρι.
Αυτές οι εξτρεμιστικές ομάδες πολιτοφυλακής λειτουργούσαν με την υποστήριξη – και προς το συμφέρον – των Ηνωμένων Πολιτειών και του ισραηλινού καθεστώτος.
Ο Στρατηγός Σολεϊμανί τόνιζε επανειλημμένα ότι η Συρία αντιπροσώπευε την «πρώτη γραμμή αντίστασης» ενάντια σε δυνάμεις ικανές να υπονομεύσουν την περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα.
Κατά την άποψή του, η πτώση της Συρίας όχι μόνο θα κατέστρεφε την ίδια την αραβική χώρα, αλλά θα άνοιγε και την πόρτα σε εκτεταμένο χάος σε όλη τη Δυτική Ασία. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Στρατηγός Σουλεϊμανί βοήθησε στην οικοδόμηση αυτού που σήμερα είναι γνωστός ως Άξονας της Αντίστασης – ένα πολιτικό, στρατιωτικό και κοινωνικό δίκτυο που συνδέει το Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη.
Ο στόχος δεν ήταν ποτέ η επέκταση της ιρανικής πολιτικής ή ιδεολογικής επιρροής, αλλά η δημιουργία μιας αμυντικής γραμμής ενάντια σε τρομοκρατικές ομάδες που εκμεταλλεύονται τις θρησκευτικές διαιρέσεις για να διευρύνουν την εμβέλειά τους, ενεργώντας για λογαριασμό εξωτερικών δυνάμεων που ευδοκιμούν στην περιφερειακή αποσταθεροποίηση.
Μέσω αυτής της προσέγγισης, στόχευε να περιορίσει την εξάπλωση της τρομοκρατίας και του εξτρεμισμού που θα μπορούσε να διασχίσει τα σύνορα και να υπονομεύσει το ευρύτερο κίνημα για την υπεράσπιση της Παλαιστίνης.
Η δολοφονία του κορυφαίου διοικητή της αντιτρομοκρατίας τον Ιανουάριο του 2020 σηματοδότησε ένα αποφασιστικό σημείο καμπής. Μετά τον θάνατό του, η δυναμική της περιοχής μετατοπίστηκε δραματικά. Στα επόμενα χρόνια, ομάδες που λειτουργούσαν υπό τα λάβαρα του Ντάες και της Αλ Κάιντα ενισχύθηκαν για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των δυτικών δυνάμεων και του ισραηλινού καθεστώτος.
Μέχρι το τέλος του 2024, η Χαϊάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS) – που είχε χαρακτηριστεί από καιρό ως τρομοκρατική οργάνωση – κατάφερε να καταλάβει την εξουσία και να ανατρέψει την κυβέρνηση του Μπασάρ αλ-Άσαντ, με τη βοήθεια ορισμένων περιφερειακών και διεθνών παραγόντων που είχαν σχεδιάσει από καιρό την πτώση του Άσαντ.
Κατά ειρωνικό τρόπο, η HTS, που κάποτε θεωρούνταν παγκόσμια απειλή, αντιμετωπίζεται πλέον ως νόμιμος πολιτικός εταίρος από τις Ηνωμένες Πολιτείες και πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Έχει γίνει δεκτή σε διεθνή φόρουμ, που φιλοξενούνται από μεγάλα έθνη, και σταδιακά νομιμοποιείται ως «ορθολογικός» και «συνεργάσιμος» πολιτικός παράγοντας.
Αυτή η «ομαλοποίηση της τρομοκρατίας» καταδεικνύει πόσο ρευστά έχουν γίνει τα πρότυπα για τον ορισμό της τρομοκρατίας. Οι ετικέτες που κάποτε εφαρμόζονταν με βεβαιότητα μπορούν πλέον να ανακληθούν ανά πάσα στιγμή, ανάλογα αποκλειστικά με τα μεταβαλλόμενα γεωπολιτικά συμφέροντα των δυτικών δυνάμεων.
Η Συρία, κάποτε ακρογωνιαίος λίθος της αντίστασης κατά του παράνομου ισραηλινού καθεστώτος, έχει πλέον γίνει ένα από τα υποτελή κράτη της Δύσης, είτε απρόθυμα είτε ανίκανα να δράσουν ενάντια στην παράνομη κατοχή των Υψιπέδων του Γκολάν και των νότιων περιοχών της Συρίας από το Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένου του στρατηγικά ζωτικής σημασίας Όρους Ερμών.
Το νέο συριακό καθεστώς, έχοντας κερδίσει την εύνοια του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, εμφανίζεται επίσης σε μεγάλο βαθμό παθητικό απέναντι στη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα, η οποία έχει στοιχίσει μέχρι στιγμής περισσότερες από 71.000 ζωές.
Αυτή η μετατόπιση στάσης έχει διαβρώσει την ηθική νομιμότητα. Η αφήγηση που κάποτε ενέπνεε υποστήριξη από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων χιλιάδων ξένων μαχητών από χώρες όπως η δική μου, η Ινδονησία, έχει σταδιακά χάσει την ελκυστικότητά της, καθώς η πραγματικότητα αποκαλύπτει την προθυμία για συμβιβασμό με δυνάμεις που είχε προηγουμένως καταδικάσει.
Η παγκόσμια κοινότητα αναγνωρίζει όλο και περισσότερο ότι ο όρος «τρομοκρατία» συχνά αντικατοπτρίζει μια πολιτική θέση και όχι μια δράση.
Η πιο ξεκάθαρη απόδειξη βρίσκεται στη συνεχή ταυτοποίηση από τη Δύση των παλαιστινιακών ομάδων αντίστασης – όπως η Χαμάς και η Ισλαμική Τζιχάντ – καθώς και της Χεζμπολλά του Λιβάνου και της Ανσαρουλά της Υεμένης, ως «τρομοκρατικές οργανώσεις».
Από την αρχή, η δολοφονία του Στρατηγού Σολεϊμανί αποκάλυψε τον παραλογισμό της ρητορικής των ΗΠΑ για την τρομοκρατία και τον λεγόμενο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Γιατί να στοχοποιηθεί μια προσωπικότητα που αφιέρωσε τη ζωή της στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας στην περιοχή, από μια χώρα που ισχυρίζεται ότι ηγείται της παγκόσμιας μάχης εναντίον της;
Τα διπλά μέτρα και σταθμά της Δύσης έχουν γίνει τόσο κραυγαλέα που η ευαισθητοποίηση του κοινού αυξάνεται, δημιουργώντας χώρο για μια πιο κριτική ανάγνωση του διαλόγου για την παγκόσμια ασφάλεια.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το μαρτύριο του Στρατηγού Σουλεϊμανί αποκτά ένα βαθύτερο νόημα. Έδωσε τη ζωή του ως μέρος ενός κινήματος αντίστασης ενάντια σε μια παγκόσμια τάξη που ήταν πρόθυμη να θυσιάσει εκατομμύρια στην περιοχή για να προστατεύσει τους πραγματικούς δράστες της τρομοκρατίας – το σιωνιστικό καθεστώς.
Η δολοφονία του αποκάλυψε τους πραγματικούς εγκληματίες και αποκάλυψε το σχέδιο της Δύσης για έναν «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» για αυτό που πραγματικά είναι: έναν «πόλεμο για την τρομοκρατία».
PressTV
https://www.presstv.ir/Detail/2026/01/03/761784/General-Soleimani-fight-terror-fallacy-West
—
