Ο πρόσφατος πόλεμος που επιβλήθηκε στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Σιωνιστή σύμμαχό τους χτίστηκε γύρω από πολλούς σαρωτικούς και φιλόδοξους στόχους, όπως η «αλλαγή καθεστώτος», η διάλυση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, η καταστροφή των πυραυλικών δυνατοτήτων του και ο περιορισμός της περιφερειακής του επιρροής.
Αντίθετα, το Ιράν όχι μόνο επέζησε της πιο έντονης και χωρίς περιορισμούς στρατιωτικής επίθεσης στη σύγχρονη ιστορία του, αλλά αναδείχθηκε ισχυρότερο, πιο συνεκτικό και πιο ισχυρό από ποτέ.
Το Μνημόνιο Συνεργασίας που υπογράφηκε ψηφιακά μεταξύ των προέδρων του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών την περασμένη εβδομάδα αποτελεί απόδειξη της στρατηγικής νίκης του Ιράν. Κάθε ρήτρα αντικατοπτρίζει την επιτυχία της Τεχεράνης στο πεδίο της μάχης και την αποτυχία της Ουάσιγκτον στο πεδίο της μάχης.
Στόχος 1: «Αλλαγή καθεστώτος» – Μια φαντασίωση που πέθανε στο πεδίο της μάχης
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν τον απρόκλητο και παράνομο πόλεμο με τον δημόσια διακηρυγμένο στόχο της ανατροπής της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Για δεκαετίες, η Ουάσιγκτον ονειρευόταν μια Τεχεράνη που θα ήταν υπάκουη, εύκαμπτη και απαλλαγμένη από την ιδεολογική και στρατηγική ανεξαρτησία που έχει ορίσει το Ιράν από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 με επικεφαλής τον Ιμάμη Χομεϊνί.
Ο πόλεμος παρουσιάστηκε ως η στιγμή που αυτό το όνειρο θα γινόταν επιτέλους πραγματικότητα.
Η στρατηγική ήταν το κλασικό αμερικανικό δόγμα της «αλλαγής καθεστώτος»: ολοκληρωτικός αεροπορικός βομβαρδισμός, οικονομικός στραγγαλισμός, ψυχολογικός πόλεμος και η καλλιέργεια μιας πέμπτης φάλαγγας εντός της ιρανικής κοινωνίας. Η υπόθεση ήταν ότι η συνεχής πίεση θα ράγιζε το σύστημα και θα πυροδοτούσε μια λαϊκή εξέγερση κατά της κυβέρνησης.
Αντίθετα, συνέβη το αντίθετο.
Η ηγεσία του Ιράν παρέμεινε άθικτη και ενωμένη. Η δολοφονία του αγαπημένου Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης δεν διέσπασε το σύστημα, αλλά το κινητοποίησε.
Ο ιρανικός λαός, για τον οποίο οι Δυτικοί στρατηγοί είχαν υποθέσει ότι θα εξεγερθούν εναντίον της κυβέρνησής τους υπό την πίεση του πολέμου, αντ’ αυτού ξεχύθηκε στους δρόμους κατά εκατομμύρια.
Νύχτα με τη νύχτα, για πάνω από 110 συνεχόμενες ημέρες, οι Ιρανοί διαδήλωναν υπέρ της ηγεσίας και των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Η εκστρατεία «Janfeda» (Αυτοθυσία) έγινε ένα πανεθνικό φαινόμενο, με τους απλούς πολίτες να εκφράζουν την ακλόνητη δέσμευσή τους στο σύστημα που διέπει την Ισλαμική Δημοκρατία και τις ένοπλες δυνάμεις.
Η φαντασίωση της «αλλαγής καθεστώτος» πέθανε όχι λόγω διπλωματικών ελιγμών, αλλά επειδή δεν είχε ποτέ τις ρίζες της στην πραγματικότητα. Το ιρανικό σύστημα αποδείχθηκε ανθεκτικό. Οι θεσμοί του λειτούργησαν υπό ακραία πίεση. Οι ένοπλες δυνάμεις του πολέμησαν με συνοχή και θάρρος, διατηρώντας την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα παρά την απώλεια ανώτερων διοικητών.
Και, το πιο σημαντικό, ο λαός του αρνήθηκε να προδώσει το έθνος του. Η αμερικανική κοινότητα πληροφοριών έκανε λάθος υπολογισμούς καταστροφικά. Είχαν υποθέσει ότι η οικονομική πίεση θα μεταφραζόταν σε πολιτική δυσαρέσκεια, αλλά μεταφράστηκε σε ανυπακοή. Είχαν υποθέσει ότι οι στρατιωτικές επιθέσεις θα έσπαγαν τη βούληση του λαού, αλλά την ενίσχυσαν.
Το Μνημόνιο Συνεργασίας δεν περιέχει καμία διάταξη για «αλλαγή καθεστώτος» επειδή οι ΗΠΑ απλώς δεν μπορούσαν να την επιτύχουν. Είναι μια παραδοχή από την Ουάσινγκτον ότι το σχέδιό της απέτυχε. Το αμερικανικό όνειρο ενός Ιράν μετά την Ισλαμική Δημοκρατία είναι ουσιαστικά νεκρό, και ο πόλεμος το απέδειξε πέρα από κάθε αμφιβολία.
Στόχος 2: Καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν – Μια πλήρης αποτυχία
Το πυρηνικό πρόγραμμα ήταν μια από τις κύριες δικαιολογίες για τον απρόκλητο πόλεμο. Η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ ισχυρίστηκαν ότι το Ιράν έτρεχε προς την απόκτηση πυρηνικού όπλου και ότι η στρατιωτική δράση ήταν απαραίτητη για να αποτραπεί αυτό το αποτέλεσμα.
Οι επιθέσεις στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν – πρώτα τον Ιούνιο του περασμένου έτους και τώρα κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ραμαζανιού – είχαν ως στόχο να γυρίσουν το πρόγραμμα χρόνια πίσω, αν όχι να το καταστρέψουν εντελώς. Ο στόχος ήταν ο «μηδενικός εμπλουτισμός» – η πλήρης παύση των δραστηριοτήτων εμπλουτισμού ουρανίου του Ιράν, η αποσυναρμολόγηση των φυγοκεντρητών του και η απομάκρυνση όλου του εμπλουτισμένου ουρανίου από το ιρανικό έδαφος.
Ωστόσο, η πυρηνική υποδομή του Ιράν παραμένει άθικτη. Οι εγκαταστάσεις εμπλουτισμού συνεχίζουν να λειτουργούν. Οι φυγοκεντρητές συνεχίζουν να περιστρέφονται. Ο στόχος του «μηδενικού εμπλουτισμού», που τόσο πολύτιμος ήταν από το Ισραήλ και τους Αμερικανούς υποστηρικτές του, έχει ουσιαστικά εγκαταλειφθεί.
Οι πυρηνικοί επιστήμονες του Ιράν, παρά το γεγονός ότι ήταν στόχοι δολοφονικών εκστρατειών για χρόνια, συνέχισαν το έργο τους ακόμη και εν μέσω του πολέμου. Οι υπόγειες πυρηνικές εγκαταστάσεις επέζησαν του βομβαρδισμού και το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας απέδειξε την ανθεκτικότητά του.
Το Μνημόνιο Συνεργασίας αντικατοπτρίζει αυτήν την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει καμία δέσμευση από το Ιράν για την κατάργηση του πυρηνικού του προγράμματος. Δεν υπάρχει αναστολή του εμπλουτισμού. Δεν υπάρχει μεταφορά εμπλουτισμένου ουρανίου. Η μόνη δέσμευση που σχετίζεται με τα πυρηνικά στη συμφωνία είναι η επαναβεβαίωση από το Ιράν της δέσμευσής του για τη Συνθήκη Μη Διάθεσης Πυρηνικών Όπλων να μην παράγει πυρηνικά όπλα – μια δέσμευση που η Τεχεράνη ανέκαθεν τήρησε και η οποία είναι πλήρως συνεπής με το ειρηνικό πυρηνικό της πρόγραμμα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάστηκαν να αποδεχτούν ότι τα πυρηνικά δικαιώματα του Ιράν δεν είναι διαπραγματεύσιμα.
Αυτό αντιπροσωπεύει μια πλήρη αντιστροφή των αμερικανικών στόχων. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον πόλεμο με σκοπό να τερματίσουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Τερμάτισαν τον πόλεμο αποδεχόμενοι ότι το πυρηνικό πρόγραμμα είναι μόνιμο.
Στόχος 3: Αποδυνάμωση της αμυντικής πυραυλικής ισχύος του Ιράν – Αντ’ αυτού, ενίσχυση
Το πυραυλικό πρόγραμμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας ήταν ένας άλλος πρωταρχικός στόχος. Αμερικανοί και Ισραηλινοί στρατηγικοί πίστευαν ότι ο αδιάκοπος βομβαρδισμός θα παραλύσει τις παραγωγικές δυνατότητες του Ιράν, θα καταστρέψει τα αποθέματά του και θα υποβαθμίσει την ικανότητά του να προβάλλει ισχύ.
Ο στόχος ήταν να αφήσουν το Ιράν ανυπεράσπιστο και ανίκανο να αντιδράσει. Χίλιες αεροπορικές επιδρομές εξαπολύθηκαν εναντίον εγκαταστάσεων παραγωγής πυραύλων, χώρων αποθήκευσης και εξέδρων εκτόξευσης. Ο στόχος ήταν να καταστραφεί η ικανότητα του Ιράν να απειλεί τους αντιπάλους του ή να αμύνεται.
Αντίθετα, η πυραυλική βιομηχανία του Ιράν έχει ενισχυθεί. Ο πόλεμος παρείχε ένα πραγματικό πεδίο δοκιμών για την ιρανική τεχνολογία. Η χρήση παλαιότερων πυρομαχικών και εξοπλισμού άνοιξε το δρόμο για νεότερα, πιο προηγμένα συστήματα.
Οι υπόγειες πόλεις πυραύλων του Ιράν – σκαλισμένες βαθιά μέσα στα βουνά – αποδείχθηκαν ανθεκτικές στις βόμβες που καταστρέφουν τα καταφύγια. Οι γραμμές παραγωγής δεν σταμάτησαν ποτέ. Στην πραγματικότητα, επιταχύνθηκαν.
Ο στρατηγικός υπολογισμός των Ιρανών σχεδιαστών αποδείχθηκε προφητικός. Κατανέμοντας εγκαταστάσεις παραγωγής σε όλη τη χώρα, τοποθετώντας τες βαθιά υπόγεια και διατηρώντας πλεονάζουσες αλυσίδες εφοδιασμού, το Ιράν διασφάλισε ότι καμία μεμονωμένη βομβαρδιστική εκστρατεία δεν θα μπορούσε να παραλύσει τη βιομηχανία πυραύλων του. Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να καταστρέψουν επιφανειακούς στόχους, αλλά δεν θα μπορούσαν να φτάσουν στην καρδιά της παραγωγής πυραύλων του Ιράν.
Το Μνημόνιο Συνεργασίας δεν κάνει καμία αναφορά στο πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν. Δεν συζητήθηκε ούτε διαπραγματεύτηκε. Δεν βρίσκεται καν στο τραπέζι. Ακόμη και ο Πακιστανός πρωθυπουργός Σεχμπάζ Σαρίφ παραδέχτηκε την Τρίτη ότι δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη κατά τη διάρκεια των συνομιλιών με τη μεσολάβηση του Ισλαμαμπάντ.
Οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να αποδεχτούν ότι οι πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν είναι ένα γεγονός με το οποίο πρέπει να ζήσουν. Το πρόγραμμα που υποτίθεται ότι θα καταστραφεί είναι τώρα ισχυρότερο από ποτέ και οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέγραψαν μια συμφωνία που δεν το αναφέρει καν.
Στόχος 4: Περιορισμός της περιφερειακής επιρροής του Ιράν – Διευρυμένη αντ’ αυτού
Η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ ήλπιζαν να χρησιμοποιήσουν τον πόλεμο για να μειώσουν την περιφερειακή επιρροή του Ιράν. Ήθελαν να σπάσουν τον Άξονα της Αντίστασης, να απομονώσουν την Τεχεράνη και να αναδιαμορφώσουν τον περιφερειακό χάρτη προς όφελός τους. Η στρατηγική ήταν να αποκόψουν το Ιράν από τους συμμάχους του στον Λίβανο, την Παλαιστίνη, τη Συρία και την Υεμένη, και να δημιουργήσουν μια νέα περιφερειακή τάξη που να αποκλείει την Τεχεράνη.
Αντίθετα, η επιρροή του Ιράν έχει επεκταθεί σημαντικά. Το Μέτωπο Αντίστασης είναι πιο συνεκτικό και ισχυρό από ποτέ. Ο πόλεμος απέδειξε ότι το Ιράν δεν μπορεί να απομονωθεί, ότι οι σύμμαχοί του είναι στρατηγικοί εταίροι και ότι οποιαδήποτε λύση για την περιφερειακή ασφάλεια πρέπει να περιλαμβάνει το Ιράν.
Η Χεζμπολάχ, η Ανσαρουλλάχ, η Χαμάς και οι ιρακινές ομάδες αντίστασης πολέμησαν στο πλευρό του ιρανικού στρατού, συντονίζοντας τις προσπάθειές τους και επιδεικνύοντας το βάθος της στρατηγικής σχέσης. Αυτός ο άξονας αποδείχθηκε μια γνήσια συμμαχία, όχι μια συλλογή πελατών.
Ο πόλεμος αποκάλυψε επίσης την αδυναμία του αμερικανικού περιφερειακού συστήματος συμμαχιών. Τα κράτη του Περσικού Κόλπου, έχοντας βασιστεί στην ομπρέλα ασφαλείας των ΗΠΑ για δεκαετίες, παρακολουθούσαν με τρόμο καθώς οι αμερικανικές βάσεις στοχοποιούνταν συστηματικά και η αμερικανική αποτροπή κατέρρεε.
Η μεταφορά της «χάρτινης τίγρης» απέκτησε νέο νόημα καθώς οι ιρανικοί πύραυλοι χτύπησαν βαθιά στην καρδιά της στρατιωτικής υποδομής των ΗΠΑ στην περιοχή. Οι μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, αντιμέτωπες με την πραγματικότητα της ιρανικής στρατιωτικής ισχύος, αναγκάστηκαν να επαναπροσδιορίσουν τους περιφερειακούς τους υπολογισμούς.
Γι’ αυτό το λόγο το Μνημόνιο Συνεργασίας απαιτεί ρητά την παύση της εχθρικής επιθετικότητας σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου. Το Ιράν δεν προστάτευσε μόνο τον εαυτό του, αλλά προστάτευσε και ολόκληρο τον Άξονα Αντίστασης. Η συμπερίληψη του Λιβάνου στη συμφωνία αποτελεί σαφή αναγνώριση ότι ο περιφερειακός ρόλος του Ιράν είναι πλέον μια μόνιμη και μη διαπραγματεύσιμη πραγματικότητα. Οι ΗΠΑ έχουν ουσιαστικά αναγνωρίσει ότι δεν μπορούν να εξαλείψουν την επιρροή του Ιράν. Πρέπει να την προσαρμόσουν.
Ο πρόσφατος πόλεμος κατά του Ιράν υποτίθεται ότι ήταν η αρχή του τέλους για την Ισλαμική Δημοκρατία. Αντίθετα, ήταν η αρχή του τέλους για την αμερικανική ηγεμονία στην περιοχή.
PressTV
https://www.presstv.ir/Detail/2026/06/25/771046/mission-unaccomplished-partone-america-failed-war-objectives-against-iran
—
