Η αποπομπή του Καρίμ Καν σε συνδυασμό με το ένταλμα σύλληψης του Νετανιάχου αποκαλύπτει τη δυτική χειραγώγηση του ΔΠΔ
Από τον Ικμπάλ Τζασάτ
«Η απόλυση του Καρίμ Καν από τη θέση του εισαγγελέα του ΔΠΔ είναι ίσως το πιο σημαντικό γεγονός στην 24χρονη θεσμική ιστορία του ΔΠΔ», λέει ο Σεργκέι Βασίλιεφ, καθηγητής διεθνούς δικαίου στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο της Ολλανδίας, «και η μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση στις προσπάθειες του Δικαστηρίου να επιδιώξει δικαιοσύνη σε καταστάσεις που εμπλέκουν μεγάλες δυνάμεις και τους συμμάχους τους που δεν είναι μέρη του Δικαστηρίου, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και του Ισραήλ».
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η αξιοπιστία της διεθνούς δικαιοσύνης δεν μετριέται από το πώς αντιμετωπίζει τους αδύναμους, αλλά από το τι συμβαίνει όταν χειραγωγείται από τους πλούσιους και ισχυρούς.
Μια προσεκτική εξέταση της εκστρατείας υπό την ηγεσία του Ισραήλ γύρω από τον Εισαγγελέα του ΔΠΔ Καρίμ Καν αποκαλύπτει ένα οικείο μοτίβο. Θεσμοί που γιορτάζονται ως φύλακες της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες γίνονται στόχοι πολιτικής πίεσης τη στιγμή που απειλούν τα συμφέροντα κρατών που απολαμβάνουν δυτικής προστασίας.
Ο υπουργός Εξωτερικών του ισραηλινού καθεστώτος Γκίντεον Σάαρ ηγήθηκε προσωπικά μιας διπλωματικής εκστρατείας για την αποπομπή του Καν, σύμφωνα με ισραηλινά μέσα ενημέρωσης. Ο δημοσιογράφος Guy Azriel, επικαλούμενος έναν ανώνυμο αξιωματούχο, δήλωσε ότι ο Saar διηύθυνε μια ειδική ομάδα εργασίας και άσκησε εντατική πίεση στα κράτη μέλη πριν από την ψηφοφορία της Παρασκευής.
Μετά την απομάκρυνση του Khan, ο Saar επανέλαβε τις επιθέσεις του στο ΔΠΔ, ζητώντας την ανάκληση των ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εναντίον του Netanyahu και του Gallant, των δύο εγκληματιών πολέμου.
Δυστυχώς, από μεγάλο μέρος της κάλυψης των μέσων ενημέρωσης απουσιάζει η χρονολογία που μετέτρεψε τον Khan από έναν σεβαστό διεθνή εισαγγελέα σε πολιτικό υπεύθυνο.
Το ίδιο μπορεί να υποστηριχθεί και για την απουσία του Παγκόσμιου Νότου για να διασφαλιστεί μια αμερόληπτη έρευνα, ακόμη και σε αυτή την προχωρημένη ώρα για να προσδιοριστεί τι προφανώς καθοδηγείται από μια έντονα φορτισμένη σιωνιστική πολιτική ατζέντα.
Για χρόνια, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο είχε υποστηριχθεί όταν καταδίωκε Αφρικανούς ηγέτες, βαλκανικές προσωπικότητες και, πιο πρόσφατα, Ρώσους αξιωματούχους.
Αυτή η συναίνεση διασπάστηκε αφού ο Khan ζήτησε εντάλματα σύλληψης εναντίον του πρωθυπουργού του ισραηλινού καθεστώτος Benjamin Netanyahu και του πρώην υπουργού στρατιωτικών υποθέσεων Yoav Gallant για φρικτά εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη Γάζα.
Από εκείνη τη στιγμή, το ίδιο το δικαστήριο έγινε αντικείμενο συνεχών πολιτικών επιθέσεων.
Οι ισχυρισμοί για ανάρμοστη συμπεριφορά στον χώρο εργασίας εναντίον του Khan αξίζουν να διερευνηθούν ανεξάρτητα και δίκαια. Κανένας δημόσιος αξιωματούχος δεν πρέπει να είναι άτρωτος από τον έλεγχο.
Ομοίως, αυτοί οι ισχυρισμοί δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να διαγραφεί το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο. Και οι δύο πραγματικότητες μπορούν να υπάρχουν ταυτόχρονα. Μια έρευνα για προσωπική συμπεριφορά δεν αναιρεί τις τεκμηριωμένες προσπάθειες κυβερνήσεων και δικτύων λόμπι να παρεμποδίσουν την έρευνα του ΔΠΔ για την Παλαιστίνη.
Η υποβάθμιση ολόκληρου του ζητήματος στην προσωπική συμπεριφορά του Khan αποσπά εύκολα την προσοχή από τον θεσμό που εκπροσωπεί και τις υποθέσεις που έχει διερευνήσει.
Οι ωφελούμενοι αυτής της αφήγησης είναι σαφείς. Οι κυβερνήσεις που είναι αποφασισμένες να προστατεύσουν το ισραηλινό καθεστώς από τη διεθνή λογοδοσία αμφισβητούν συνεχώς τη νομιμότητα του δικαστηρίου κάθε φορά που οι έρευνές του άγγιξαν Ισραηλινούς αξιωματούχους.
Οι πολιτικοί ηγέτες, οι ισχυροί οργανισμοί λόμπι και τμήματα των δυτικών μέσων ενημέρωσης παρουσιάζουν όλο και περισσότερο το ΔΠΔ ως υπερβολικό, παρά το γεγονός ότι προηγουμένως υπερασπίστηκε την εξουσία του σε άλλους πολέμους ή συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο.
Ο στόχος είναι μεγαλύτερος από έναν εισαγγελέα. Είναι να αποδυναμωθεί η αξιοπιστία οποιουδήποτε θεσμού ικανού να κρατά ισχυρούς συμμάχους στα ίδια νομικά πρότυπα που επιβάλλονται σε άλλους.
Αυτό το μοτίβο δεν είναι ούτε νέο ούτε μοναδικό. Το διεθνές δίκαιο έχει επανειλημμένα αντιμετωπίσει έντονη αντίσταση κάθε φορά που αμφισβητεί γεωπολιτικά συμφέροντα. Από το Ιράκ μέχρι το Αφγανιστάν, από τη Λιβύη μέχρι την Παλαιστίνη, η αρχή παραμένει αξιοσημείωτα συνεπής.
Ωστόσο, αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι ότι η λογοδοσία είναι ευπρόσδεκτη μόνο όταν απευθύνεται σε αντιπάλους, αλλά αντιστέκεται όταν φτάνει σε συμμάχους. Τα διπλά μέτρα και σταθμά και η υποκρισία είναι ένα κραυγαλέο σήμα κατατεθέν του δυτικού ιμπεριαλισμού που συνεχίζει να λαμβάνει διαφορετικές μορφές και σχήματα.
Η γλώσσα μιας λεγόμενης διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες γίνεται υπό όρους, εξαρτώμενη όχι από το νόμο αλλά από την πολιτική ευκολία.
Η κάλυψη των μέσων ενημέρωσης έχει ενισχύσει σε μεγάλο βαθμό αυτό το επιλεκτικό πλαίσιο. Για κάθε ανεξάρτητο παρατηρητή που μπορεί να διαβάσει ανάμεσα στις γραμμές, είναι αρκετά σαφές ότι οι τίτλοι έχουν επικεντρωθεί στον Καν ως άτομο, ενώ δίνουν πολύ λιγότερη προσοχή στην παρατεταμένη πολιτική εκστρατεία κατά του ίδιου του ΔΠΔ.
Το πραγματικό ζήτημα δεν ήταν ποτέ μόνος του ο Καν. Είναι το αν το διεθνές δίκαιο μπορεί να επιβιώσει όταν η εμβέλειά του εκτείνεται πέρα από το πολιτικά αναλώσιμο και αγγίζει όσους προστατεύονται από τη γεωπολιτική δύναμη.
Εξ ου και το ερώτημα: Εξαρτάται η νομιμότητα του ΔΠΔ από την ταυτότητα όσων ερευνά;
Επισημαίνοντας το ιστορικό, ο Βασίλιεφ λέει ότι είναι «οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά ανώτερων αξιωματούχων του ΔΠΔ και η εκστρατεία τους για την διάλυση του θεσμού, καθώς και η μακροχρόνια παρέμβαση του Ισραήλ και οι πιο πρόσφατες προσπάθειές του να ασκήσει επιρροή».
Επισημαίνοντας το ιστορικό, ο Βασίλιεφ αναφέρει ότι είναι «οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά ανώτερων αξιωματούχων του ΔΠΔ και η εκστρατεία τους για τη διάλυση του θεσμού, καθώς και η μακροχρόνια παρέμβαση του Ισραήλ και οι πιο πρόσφατες προσπάθειές του να ασκήσει επιρροή στα κράτη μέρη για την εκδίωξη του Καν».
Ο Βασίλιεφ «ανησυχεί πραγματικά για το μέλλον του Δικαστηρίου και για το αν τα κράτη μέρη θα είναι πρόθυμα και ικανά να προστατεύσουν πραγματικά την ανεξαρτησία του και να διασφαλίσουν την ανάκαμψή του μετά από αυτόν τον «αποκεφαλισμό»», όπως τον αποκαλεί.
Ο Ικμπάλ Τζασάτ είναι εκτελεστικό μέλος του Δικτύου Αναθεώρησης Μέσων Ενημέρωσης, στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής.
PressTV
https://www.presstv.co.uk/Detail/2026/07/28/773225/karim-khan-ouster-tied-netanyahu-arrest-warrant-exposes-western-manipulation-icc
—
